چکیده مقاله
مسیریابی یکی از اساسی ترین توانایی های انسان در محیط های ساخته شده است که کیفیت آن مستقیما بر رضایت و کاهش استرس کاربران تاثیر می گذارد مجتمع های مسکونی معاصر به دلیل پیچیدگی فضایی، اغلب چالش هایی در زمینه مسیریابی ایجاد می کنند مسئله اصلی این پژوهش، عدم وجود یک چارچوب طراحی یکپارچه برای بهبود مسیریابی از طریق بهینه سازی فضاهای مرزی پیوندی است این مقاله با هدف بررسی نقش این فضاها به عنوان عوامل کلیدی در بهبود کیفیت مسیریابی، به تحلیل رابطه میان طراحی این فضاها و فرآیند ادراک بصری می پردازد روش تحقیق، نظری ترکیبی مبتنی بر مرور ادبیات تخصصی است مدل مفهومی پژوهش، فرآیند مسیریابی را در سه سطح واقعیت عناصر محیطی ، ذهنیت ادراک کاربر و رفتار انتخاب مسیر تحلیل می کند یافته ها نشان می دهد که کیفیت مسیریابی در این فضاها تابع تعامل سه دسته متغیر است: ۱ متغیرهای محیطی نشانه ها، مسیر، فرم، رنگ، نور، گره های فضایی ، ۲ متغیرهای انسانی امنیت، دسترسی، خوانایی، سرزندگی و ۳ متغیرهای حوزه دید ایزویست مساحت، محیط، بسته شدگی طراحی فضاهای مرزی پیوندی با در نظر گرفتن این متغیرها می تواند به طور قابل توجهی فرآیند شناخت و تصمیم گیری کاربران را در انتخاب مسیر تسهیل کند این مقاله نتیجه می گیرد که یک رویکرد طراحی یکپارچه که به ادراک بصری در فضاهای واسطه توجه می کند، برای خلق مجتمع های مسکونی انسان محور با قابلیت مسیریابی بالا، ضروری است
کلیدواژهها
نویسندگان
شیوه ارجاع
قرائتی جهرمی، محمد حسین و نصر، طاهره و کشمیری، هادی،1404،نقش ادراک بصری در مسیریابی از طریق فضاهای مرزی-پیوندی در مجتمع های مسکونی،کنفرانس ملی مدیریت شهری با رویکرد توسعه پایدار،خرم آباد
ارائهشده در
مجموعه مقالات کنفرانس ملی مدیریت شهری با رویکرد توسعه پایدار15 مهر 1404 · خرم آباد