چکیده مقاله
این مقاله، تزاحمات اخلاقی مردان و زنان را در حکمت 234 نهج البلاغه بررسی و تحلیل می کند ابتدا موجزوار به پیشینه ی مباحث نظری نسبیت و اطلاق در اخلاق و سپس، به دو شیوه ی فقیهان و فیلسوفان اشارهمی شود اول، قاعده ی کل ما بالعرض لابد ان ینتهی الی مابالذات است که فیلسوفان برآن معتدند به این بیان که ارزش هایی مانند تکبر، بخل و ترس بسان عدل و ظلم، برای زنان و مردان جزو عناوین ذاتی نیستبلکه همچون صدق و کذب از عناوین عرضی به حساب می آیند دوم، قاعده ی اولی وثانوی است که روش فقیهان بوده و با عنایت به باب تزاحم در مقام رفتار، به حل آن اقدام می شود
کلیدواژهها
نویسندگان
شیوه ارجاع
�براهیمی، ابراهیم و مواظبی، زهرا،1397،مسیله تزاحمات اخلاقی و راه حل مطلوب آن،کنفرانس ملی علوم اسلامی و پژوهش های دینی،کرج
ارائهشده در
مجموعه مقالات کنفرانس ملی علوم اسلامی و پژوهش های دینی31 شهریور 1397 · کرج