چکیده مقاله
فضای سبز شهری نقش اساسی در کاهش آلودگی هوا، تعدیل اقلیم شهری، افزایش رفاه اجتماعی و بهبود سلامت روان شهروندان دارد با این حال در بسیاری از شهرهای ایران به دلیل کمبود منابع آب شیرین از پساب تصفیه شده، آبهای زیرزمینی با شوری بالا یا منابع آب ترکیبی برای آبیاری استفاده می شود چالش های اصلی در کیفیت آب آبیاری فضای سبز عبارت اند از: افزایش هدایت الکتریکی EC و شوری آب، تجمع نیترات و فسفات، آلودگی میکروبی ناشی از تصفیه ناکامل، وجود فلزات سنگین در برخی منابع پساب، و عدم وجود نظام پایش منظم و برنامه ریزی شده در نبود یک چارچوب برنامه ریزی محیط زیستی یکپارچه کیفیت آب آبیاری می تواند به شوری و تخریب خاک، کاهش رشد گیاهان، آلودگی آب های زیرزمینی، و تهدید سلامت عمومی منجر شود بنابراین ضرورت دارد که برنامه ریزی محیط زیستی مبتنی بر داده استاندارد و مدل های ارزیابی ریسک برای مدیریت کیفیت آب فضای سبز شهری طراحی و اجرا گردد
کلیدواژهها
نویسندگان
شیوه ارجاع
�یات، علی و شریفی، مهدی و بینا، امیر و رضائی، محمد و صفی زاده، علی،1405،برنامه ریزی محیط زیست برای ارتقای کیفیت آب آبیاری فضای سبز شهری با رویکرد مدیریت پایدار منابع آب،هفدهمین همایش بین المللی ایده های نوین در معماری، شهرسازی، جغرافیا و محیط زیست پایدار،مشهد
ارائهشده در
مجموعه مقالات هفدهمین همایش بین المللی ایده های نوین در معماری، شهرسازی، جغرافیا و محیط زیست پایدار13 خرداد 1405 · مشهد