چکیده مقاله
بتن به عنوان پرمصرف ترین مصالح ساختمانی در جهان، به دلیل مقاومت فشاری بالا، نقش اساسی در توسعه زیرساخت ها ایفا می کند با این حال، تمایل ذاتی آن به ترک خوردگی تحت بارهای مکانیکی و محیطی، بزرگ ترین نقطه ضعف آن محسوب می شود این ترک ها مسیری برای نفوذ عوامل مخرب نظیر یون های کلرید، سولفات ها و دی اکسید کربن فراهم می کنند که در نهایت به خوردگی آرماتورها و کاهش شدید دوام و عمر خدمت دهی سازه می انجامد فناوری نوین بتن خودترمیم گر به عنوان پارادایمی انقلابی در مهندسی عمران، با الهام از فرآیندهای زیستی، پاسخی برای این چالش دیرینه است این مقاله به بررسی نظام مند پیشرفت های اخیر در زمینه طراحی و تولید بتن های خودترمیم گر می پردازد مکانیسم های اصلی مورد بحث شامل ترمیم از طریق فعالیت باکتری های تولیدکننده کلسیت، استفاده از ریزکپسول های حاوی مواد ترمیم کننده، شبکه های عروقی و استفاده از مواد افزودنی کاهنده انقباض و کریستال های آب بند شونده است عملکرد هر مکانیسم، روش های تولید، عوامل موثر بر کارایی و نتایج آزمایشگاهی و میدانی به تفصیل تحلیل شده اند همچنین، چالش های پیش روی تجاری سازی این فناوری، از جمله مسائل اقتصادی، پایداری زیست محیطی، مقیاس پذیری و نیاز به استانداردهای جدید مورد بحث قرار گرفته اند نتایج این بررسی نشان می دهد که اگرچه بتن های خودترمیم گر پتانسیل فوق العاده ای برای افزایش چشمگیر دوام، ایمنی و عمر اقتصادی سازه ها دارند، اما تحقیقات آینده باید بر بهینه سازی هزینه، ارزیابی عملکرد بلندمدت در شرایط واقعی و توسعه چارچوب های استاندارد برای طراحی و ارزیابی متمرکز شوند
کلیدواژهها
نویسندگان
شیوه ارجاع
در صورتی که می خواهید در اثر پژوهشی خود به این مقاله ارجاع دهید، به سادگی می توانید از عبارت زیر در بخش منابع و مراجع استفاده نمایید: اردلان، علی،1404،بررسی پیشرفت های نوین در طراحی و تولید بتن های هوشمند خودترمیم گر با رویکرد افزایش دوام سازه ها،دومین کنفرانس بین المللی رویکردهای نوین در مهندسی و علوم پایه،https://civilica.com/doc/2606523
ارائهشده در
مجموعه مقالات دومین کنفرانس بین المللی رویکردهای نوین در مهندسی و علوم پایه7 اسفند 1404