چکیده مقاله
هدف: پروژه های خطی نظیر خطوط انتقال آب، به دلیل گستردگی جغرافیایی و تنوع ماشین آلات از سایدبوم ها تا ادوات استیجاری ، همواره با چالش های حقوقی و دعاوی Claims ناشی از توقفات و راندمان مواجه هستند هدف این پژوهش، تبیین مدلی است که در آن هوش مصنوعی نه تنها به عنوان ابزار کمکی، بلکه به عنوان یک تصمیم گیرنده خودکار جایگزین فرآیندهای انسانی در شناسایی و مدیریت این ریسک ها شود روش تحقیق: این پژوهش از نوع توصیفی تحلیلی با رویکرد توسعه ای است با مرور سیستماتیک منابع و تحلیل قابلیت های فنی داده های تلماتیک CAN Bus و الگوریتم های یادگیری ماشین، یک چارچوب مفهومی برای یکپارچه سازی این فناوری ها با استانداردهای مدیریت پروژه ارائه شده است یافته ها: بررسی ها نشان می دهد که داده های بلادرنگ حاصل از سنسورهای ماشین آلات مانند زمان های درجا کار کردن، موقعیت مکانی و وضعیت موتور ، در صورت تلفیق با مدل های پیش بینی کننده، قابلیت تبدیل شدن به شواهد حقوقی خودکار را دارند این امر می تواند خطای انسانی در ثبت وقایع کارگاهی را حذف کرده و پیش بینی دعاوی را با دقت بالای ۸۵ درصد امکان پذیر سازد نتیجه گیری: مانع اصلی در صنعت ساخت، نه فقدان تکنولوژی، بلکه عدم شناخت پیمانکاران از پتانسیل های جایگزینی هوش مصنوعی است گذار به سمت مدیریت پروژه بدون دخالت انسان در بخش دعاوی، می تواند هزینه های سربار و زمان حل اختلافات را به شدت کاهش دهد
کلیدواژهها
نویسندگان
مجتبی عشرتی
دانشجوی کارشناسی ارشد عمران – سازه ، دانشگاه آزاد اسلامی واحد اراک، اراک ، ایران
رزومه علمی کاربران
درباره سیویلیکاتبلیغات در سیویلیکاآمار علمی ایرانتقویم علمی ایرانداده کاوی مقالاتطرح های پژوهشی
شیوه ارجاع
در صورتی که می خواهید در اثر پژوهشی خود به این مقاله ارجاع دهید، به سادگی می توانید از عبارت زیر در بخش منابع و مراجع استفاده نمایید: عشرتی، مجتبی،1404،گذار به مدیریت خودکار دعاوی و ریسک در پروژه های خطوط انتقال آب: ادغام داده های تلماتیک ماشین آلات و هوش مصنوعی،پانزدهمین کنفرانس بین المللی مطالعات بین رشته ای در مدیریت و مهندسی،تهران،https://civilica.com/doc/2601031
ارائهشده در
مجموعه مقالات پانزدهمین کنفرانس بین المللی مطالعات بین رشته ای در مدیریت و مهندسی30 بهمن 1404 · تهران