چکیده مقاله
ارزیابی طرحهای شهری و منطقه ای یکی از ارکان اساسی نظام برنامه ریزی به شمار می رود که نقش تعیین کننده ای در ارتقای اثربخشی، پاسخ گویی و یادگیری نهادی ایفا می کند با وجود پیشینه نظری غنی در حوزه ارزیابی، شکاف معناداری میان چارچوب های نظری و کاربرد عملی آنها در فرآیندهای برنامه ریزی شهری و منطقه ای مشاهده می شود این شکاف موجب شده است که بسیاری از طرح ها، علی رغم انسجام ظاهری در مرحله تدوین، در مرحله اجرا با ناکارآمدی، انحراف از اهداف و اتلاف منابع مواجه شوند این مقاله با رویکرد از تئوری تا عمل به بررسی سیر تحول مفهومی ارزیابی طرح، انواع آن شامل ارزیابی پیشینی، تکوینی و پسینی و نقش نظارت مستمر در چرخه برنامه ریزی می پردازد در این پژوهش مدل های کلاسیک و نوین ارزیابی از مدل جامع عقلانی تا رویکردهای عملکرد محور، مشارکتی و شاخص محور، تحلیل شده و ظرفیت های آنها برای بهبود تصمیم گیری شهری مورد بررسی قرار می گیرد همچنین، چالش های نهادی، مدیریتی و فنی موثر بر ضعف اجرای نظام های ارزیابی در عمل به ویژه در سطح مدیریت شهری و منطقه ای تبیین می شود یافته ها نشان می دهد که نهادینه سازی ارزیابی طرح مستلزم پیوند نظام مند میان اهداف، شاخص های قابل سنجش، سازوکارهای نظارت و بازخورد مستمر است در نهایت، مقاله بر ضرورت گذار از ارزیابی صوری و گزارش محور به ارزیابی یادگیرنده و تصمیم ساز تاکید کرده و چارچوبی کاربردی برای تقویت نقش ارزیابی در تحقق توسعه پایدار شهری و منطقه ای پیشنهاد می کند
کلیدواژهها
نویسندگان
شیوه ارجاع
در صورتی که می خواهید در اثر پژوهشی خود به این مقاله ارجاع دهید، به سادگی می توانید از عبارت زیر در بخش منابع و مراجع استفاده نمایید: طباطبائی نائینی، سید حامد،1404،ارزیابی طرحهای شهری و منطقه ای؛ از تئوری تا عمل،پانزدهمین کنفرانس بین المللی تحقیقات بین رشته ای در عمران، معماری و مدیریت شهری قرن ۲۱،تهران،https://civilica.com/doc/2603537
ارائهشده در
مجموعه مقالات پانزدهمین کنفرانس بین المللی تحقیقات بین رشته ای در عمران، معماری و مدیریت شهری قرن ۲۱30 بهمن 1404 · تهران