کاهش اثرات سیل و تاب آوری در مناطق شهری با استفاده از راهکارهای طبیعت محور گذار به سمت شهرهای اسفنجی

چکیده مقاله

چالش های مدیریت آب شهری در قرن حاضر با تشدید شهرنشینی و تغییرات اقلیمی به اوج رسیده اند گسترش سطوح نفوذناپذیر و افزایش وقوع رویدادهای بارشی، شدید سیلاب های شهری را به مخاطره ای با پیامدهای سنگین مبدل نموده است راهکارهای سنتی و سازه ای خاکستری در مواجهه با این عدم قطعیت ها پرهزینه و ناکارآمد ارزیابی می شوند در مقابل راهکارهای طبیعت محور و به ویژه چارچوب زیرساخت سبز آبی، با تقلید از فرآیندهای طبیعی رویکردی چند منظوره، انعطاف پذیر و تاب آور ارائه می دهند این راهکارها با مکانیسم های نفوذ، ذخیره، تبخیر و تصفیه به طور همزمان به کمیت و کیفیت آب های سطحی پرداخته و از طریق ایجاد شبکه ای به هم پیوسته از عناصر طبیعی و مصنوعی ریسک سیلاب را کاهش می دهند نقش این راهکارها فراتر از مدیریت هیدرولوژیک است و با تقویت ابعاد کالبدی، زیست محیطی، اجتماعی، اقتصادی و نهادی به تاب آوری کلی شهر کمک شایانی می کنند فضاهای سبز آبی ایجاد شده ضمن افزایش سرمایه ی اجتماعی و سلامت عمومی در زمان بحران به عنوان مکانی امن عمل می کنند با این حال، اجرای گسترده این راهکارها با موانعی از جمله خلا علمی، هزینه های اولیه ی بالا، کمبود مقررات حمایتی، ساختارهای حکمرانی بخشی نگر و خطر آرمان سازی سبز روبرو است برای غلبه بر این چالش ها بازنگری مقررات، ایجاد مشوق ها، تقویت حکمرانی یکپارچه، تخصیص هدفمند منابع به مناطق محروم و ظرفیت سازی ضروری است در نهایت، ترکیب هوشمندانه زیرساخت های خاکستری و سبز آبی رویکرد تلفیقی کارآمدترین راهبرد برای دستیابی به شهرهای پایدار و تاب آور در برابر مخاطرات آینده خواهد بود

کلیدواژه‌ها

نویسندگان

مائده صادقی

دکترا محیط زیست دانشکده منابع طبیعی دانشگاه صنعتی اصفهان

�ادقی، مائده،1404،کاهش اثرات سیل و تاب آوری در مناطق شهری با استفاده از راهکارهای طبیعت محور گذار به سمت شهرهای اسفنجی،پانزدهمین کنفرانس بین المللی تحقیقات بین رشته ای در عمران، معماری و مدیریت شهری قرن ۲۱،تهران

ارائه‌شده در

مجموعه مقالات پانزدهمین کنفرانس بین المللی تحقیقات بین رشته ای در عمران، معماری و مدیریت شهری قرن ۲۱30 بهمن 1404 · تهران