بررسی شرایط اعطای پناهندگی و خروج از پناهندگی در حقوق ایران

چکیده مقاله

پناهندگی از جمله حقوقی است که در کنوانسیون ها و معاهدات بین المللی گوناگون توسط دولت های مختلف به رسمیت شناخته شده است پناهندگی در حقوق ایران نیز به موجب اصل ۱۵۵ قانون اساسی و آیین نامه اجرایی مصوب ۱۳۴۲ شمسی به عنوان دو سند مهم داخلی به رسمیت شناخته شده و کشور ایران با الحاق به کنوانسیون ۱۹۵۱ و پروتکل الحاقی ۱۹۶۷ و عدم خروج از آن تا کنون، از نظر بین المللی نیز خود را موظف به پذیرش پناهندگان و رعایت حقوق ایشان در جامعه خود با در نظر گرفتن اصل حاکمیت ملی می داند پس از پذیرش قانونی و اعطای پناهندگی توسط دولت ایران، لازم است حقوق پناهندگان به عنوان اشخاص بیگانه محترم شمرده و رعایت شود با توجه این نکته که پناهندگی از لحاظ اقتصادی و امنیتی مخارج گزافی بر کشور میزبان وارد می کند و طبق کنوانسیون ۱۹۵۱ اصل بر موقتی بودن پناهندگی است؛ از این رو در این پژوهش به بررسی شرایط و نحوه دریافت این حق به صورت اختصاصی در حقوق ایران پرداخته و در آخر به چگونگی خروج و زوال پناهندگی پرداخته خواهد شد

کلیدواژه‌ها

نویسندگان

علی باباپور همراهلو

کارشناسی ارشد حقوق خصوصی، دانشگاه آزاد اسلامی، تبریز، ایران

رزومه علمی کاربران

درباره سیویلیکاتبلیغات در سیویلیکاآمار علمی ایرانتقویم علمی ایرانداده کاوی مقالاتطرح های پژوهشی

در صورتی که می خواهید در اثر پژوهشی خود به این مقاله ارجاع دهید، به سادگی می توانید از عبارت زیر در بخش منابع و مراجع استفاده نمایید: باباپور همراهلو، علی،1404،بررسی شرایط اعطای پناهندگی و خروج از پناهندگی در حقوق ایران،شانزدهمین کنفرانس بین المللی و ملی مطالعات مدیریت، حسابداری و حقوق،تهران،https://civilica.com/doc/2597171

ارائه‌شده در

مجموعه مقالات شانزدهمین کنفرانس بین المللی و ملی مطالعات مدیریت، حسابداری و حقوق30 بهمن 1404 · تهران