چکیده مقاله
وجود شهروندانی از جمله معلولین جسمی، جانبازان و سایر افراد دارای ناتوانی های حرکتی در ساختار اجتماعی هر شهر، امری بدیهی است این افراد نیز همچون دیگر اعضای جامعه، حق بهره مندی برابر از امکانات، تسهیلات و فضاهای عمومی شهری را دارند با این حال، در بسیاری از شهرهای ایران، از جمله بندرعباس، پیاده روها که باید بستری برای تردد ایمن و مستقل همه شهروندان باشند، به دلیل طراحی غیراستاندارد، موانع فیزیکی، ناهمواری سطوح و فقدان امکانات مورد نیاز، به یکی از اصلی ترین عوامل حذف اجتماعی معلولین تبدیل شده اند این وضعیت منجر به کاهش تعامل اجتماعی، احساس انزوا، و وابستگی بیشتر این افراد به دیگران شده است پژوهش حاضر با هدف مناسب سازی فضای پیاده روهای شهری برای معلولین جسمی و ارتقاء مشارکت اجتماعی آنان در جامعه شهری، به ویژه در منطقه دو شهر بندرعباس، انجام شده است نوع تحقیق، کاربردی با رویکرد توصیفی–تحلیلی است گردآوری داده ها از طریق منابع کتابخانه ای و مطالعات میدانی صورت گرفته و با بهره گیری از تکنیک دلفی، شاخص های مناسب سازی شناسایی و اولویت بندی شده اند یافته های پژوهش نشان می دهد که مهم ترین موانع پیش روی افراد دارای ناتوانی جسمی، شامل نبود مسیرهای عبور ویژه، وجود موانع در معابر، نبود مبلمان شهری متناسب، فقدان رمپ های استاندارد و طراحی نامناسب کف سازی پیاده روهاست این عوامل، امکان استفاده ایمن، مستقل و پیوسته از پیاده روها را برای این قشر سلب کرده اند در پایان، پژوهش با ارائه مجموعه ای از راهکارهای اجرایی نظیر طراحی مناسب کف سازی، نصب تجهیزات ایمنی، مکان یابی صحیح امکانات، و توسعه مبلمان شهری متناسب، گامی در جهت توانمندسازی و افزایش حضور فعال افراد دارای معلولیت در فضای شهری برداشته است
کلیدواژهها
نویسندگان
شیوه ارجاع
در صورتی که می خواهید در اثر پژوهشی خود به این مقاله ارجاع دهید، به سادگی می توانید از عبارت زیر در بخش منابع و مراجع استفاده نمایید: اکبری جور، احسان،1404،تحلیل شاخص های مناسب سازی پیاده روهای شهری برای معلولین جسمی با تاکید بر ارتقاء مشارکت اجتماعی (مطالعه موردی: بندرعباس)،بیست و نهمین کنفرانس ملی مهندسی عمران، معماری و توسعه شهری،بابل،https://civilica.com/doc/2595039
ارائهشده در
مجموعه مقالات بیست و نهمین کنفرانس ملی مهندسی عمران، معماری و توسعه شهری30 بهمن 1404 · بابل