چکیده مقاله
مولانا جلال الدین محمد بلخی، معروف به مولوی، یکی از برجسته ترین شاعران و عارفان تاریخ ادبیات فارسی است که در آثارش به موضوع وجود خداوند با نگاهی عمیق و فلسفی پرداخته است این تحقیق به تحلیل و بررسی ابعاد مختلف اندیشه های مولوی درباره خداوند و راه های بیان این موضوع در اشعارش می پردازد در اشعار مولوی، خداوند به عنوان یگانه حقیقت و منبع وجود معرفی شده و عشق به عنوان نیروی محوری در نزدیکی انسان به او برجسته می شود مولوی مفهوم وحدت وجود را به طور مداوم در اشعارش متجلی می سازد، جایی که تمام مخلوقات، تجلیاتی از ذات الهی تلقی می شوند این تحقیق همچنین به نقش عرفان عملی در شناخت خدا و ارتباط عمیق با او می پردازد و اعتقاد مولوی به تجربیات عاطفی و شهودی را مورد تاکید قرار می دهد در نهایت، از طریق داستان ها و تمثیل ها، مولوی مفاهیم عرفانی و الهی را با زبانی ساده و قابل فهم برای مخاطب به تصویر می کشد این یافته ها نشان می دهند که اشعار مولوی نه تنها بستری برای بیان عشق و عرفان هستند، بلکه به عنوان جستاری عمیق درباب وجود خدا و رابطه انسان با او مورد توجه قرار می گیرند تحقیق حاضر با هدف تبیین این ابعاد، به تحلیل مقاطع مختلف شعر مولوی می پردازد و سعی دارد نفوذ و تاثیر این اندیشه ها را بر فهم دینی و فلسفی مخاطبان معاصر روشن سازد
کلیدواژهها
نویسندگان
شیوه ارجاع
هلالی نسب، مصطفی و گنجعلی، محمد و صفری منجزی، بهداد و بابائیان، داریوش،1403،اثبات وجود خدا در اشعار مولوی (مولانا)،بیستمین همایش ملی پژوهش های مدیریت و علوم انسانی در ایران،تهران
ارائهشده در
مجموعه مقالات بیستمین همایش ملی پژوهش های مدیریت و علوم انسانی در ایران25 اسفند 1403 · تهران