چکیده مقاله
از بین رفتن و تخریب فضای سبز شهری و حومه شهری می تواند بر سلامت اکوسیستم ها و همچنین سلامت و رفاه انسان تاثیر منفی بگذارد زیرساخت سبز یک شبکه برنامه ریزی استراتژیک از مناطق طبیعی و نیمه طبیعی شامل فضاهای سبز و آبی و سایر اکوسیستم هاست که برای ارائه طیف گسترده ای از خدمات اکوسیستمی در مقیاس های مختلف طراحی و مدیریت می شود جدا از کارکردهای اکولوژیکی، زیرساخت سبز به عنوان یک ابزار برنامه ریزی، به منافع اجتماعی و اقتصادی کمک می کند و منجر به دستیابی به مناطق شهری پایدار، تاب آور، فراگیر و رقابتی می گردد هدف این مقاله تشویق به ادغام اطلاعات بین رشته های مختلف مانند حافظان طبیعت شهری، روانشناسان محیطی و متخصصان بهداشت عمومی برای بهبود بیشتر محیط های شهری و حومه شهری است این پژوهش از نوع مطالعات توسعه ای کاربردی به شمار می رود که با استراتژی اکتشافی و به روش تحلیل تم انجام پذیرفت و برای تحلیل داده ها از نرم افزار مکس کیودا MAXQDA استفاده گردید منابع نوشتاری مرتبط با سلامت اکوسیستم، رفاه انسان و زیرساخت سبز به همراه مصاحبه های صورت گرفته با ۱۶ خبره دانشگاهی و همچنین متخصصان این حوزه در شهرداری شیراز که به روش هدفمند انتخاب شدند، کدگذاری شد در این بررسی، هشت تم اصلی برنامه ریزی زیرساخت سبز انتخاب شدند اتصال، چند کارکردی، کاربردپذیری، یکپارچگی، تنوع، چند مقیاسی، حاکمیت و تداوم این اصول قصد دارند توسعه و استفاده از زیرساخت سبز را توسط سازمان های مختلف دانشگاهی و مجری ترویج و ساده سازی کنند و مدلی تعریف شده تر برای مدیریت پایدار به منظور کمک به دست اندرکاران و تصمیم گیرندگان در برنامه ریزی زیرساخت سبز ارائه دهند
کلیدواژهها
نویسندگان
شیوه ارجاع
�حیمی بد، مرتضی و اباذری نژاد، رضا و صباحی، حسین و حسام پور، جواد،1402،ارائه چارچوب مفهومی سلامت اکوسیستم و رفاه انسان با تمرکز بر اصول برنامه ریزی زیرساخت سبز در مناطق شهری،بیستمین کنفرانس ملی مهندسی عمران، معماری و توسعه شهری،بابل
ارائهشده در
مجموعه مقالات بیستمین کنفرانس ملی مهندسی عمران، معماری و توسعه شهری29 تیر 1402 · بابل