چکیده مقاله
تحولات شتابان اجتماعی، فناورانه و pedagogical در عصر حاضر، نظام های آموزشی را با ضرورتی انکارناپذیر برای بازنگری در روش های تدریس مواجه ساخته است روش های سنتی و معلم محور که بر انتقال یک طرفه اطلاعات استوارند، به تدریج جای خود را به رویکردهای نوینی می دهند که یادگیرنده را در مرکز فرآیند یادگیری قرار می دهند این مقاله به بررسی جامع تاثیر روش های نوین تدریس بر یادگیری می پردازد و با مرور نظام مند ادبیات پژوهشی معتبر، کارآمدی رویکردهایی همچون کلاس درس وارونه، یادگیری مبتنی برپروژه، یادگیری مبتنی برمسئله، یادگیری مشارکتی، یادگیری مبتنی برکاوش، آموزش متمایز و یادگیری تلفیقی را مورد تحلیل قرار می دهد یافته های پژوهش های متا‑تحلیل و مرورهای نظام مند نشان می دهد که این روش ها در مقایسه با روش های سنتی، تاثیر مثبت و معناداری بر ابعاد گوناگون یادگیری از جمله پیشرفت تحصیلی، درگیری شناختی، انگیزش، تفکر انتقادی، مهارت های همکاری و ماندگاری دانش دارند با این حال، اثربخشی این روش ها مشروط به عواملی چون کیفیت اجرا، آموزش معلمان، بستر فناورانه، و تناسب با ویژگی های یادگیرندگان و محتوای درسی است مقاله حاضر ضمن ارائه تحلیلی عمیق از مبانی نظری و شواهد تجربی، به پیشینه پژوهش در این حوزه پرداخته و در پایان، رهنمودهایی برای اجرای موثر این روش ها و مسیرهای آینده پژوهش ارائه می دهد
کلیدواژهها
نویسندگان
شیوه ارجاع
�حمدی هومساری، مهری،1404،تاثیر روش های نوین تدریس برای یادگیری،اولین کنفرانس بین المللی و جشنواره کشوری مدارس شاد با رویکردهای فرهنگی، هنری، مهارتی، آموزشی، دینی، تربیتی و مدیریتی،بوشهر
ارائهشده در
مجموعه مقالات اولین کنفرانس بین المللی و جشنواره کشوری مدارس شاد با رویکردهای فرهنگی، هنری، مهارتی، آموزشی، دینی، تربیتی و مدیریتی9 اسفند 1404 · بوشهر