چکیده مقاله
ظهور شتابان هوش مصنوعی مولد و الگوریتم های یادگیری سازشی، بنیان های سنتی نظام های آموزشی را با چالشی هستی شناختی مواجه کرده است برای قرن ها، پارادایم حاکم بر کلاس های درس مبتنی بر مرجعیت مطلق معلم به عنوان تنها منبع انتقال دانش خطی بود هدف پژوهش حاضر، بازتعریف پداگوژیک ماهیت رابطه معلم و دانش آموز در اکوسیستم های نوین آموزشی و تبیین نقش های نوظهور در این عرصه است این مقاله با روش توصیفی تحلیلی و با ابتنا بر نظریه ارتباط گرایی، به واکاوی مرزهای نوین کلاس درس می پردازد یافته های این نوشتار نشان می دهد که اتوماسیون فرآیندهای مکانیکی آموزش توسط فناوری، نه تنها به حاشیه نشینی کارگزار انسانی منجر نمی شود، بلکه بستری برای یک رنسانس تربیتی فراهم می آورد با واگذاری کارهایتکراری، اداری و انتقالی به هوش مصنوعی، کلاس درس از یک محیط صرفا مکانیکی به فضایی عمیقا عاطفی و انسانی تبدیل می گردد در این پارادایم نوین، رابطه معلم و دانش آموز بر پایه سه رکن تسهیل گری فکری، مربی گری اجتماعی عاطفی و توسعه عاملیت اخلاقی بازتعریف می شود معلم در کلاس درس بدون دیوار، دیگر یک سخنران منفرد در جلوی تخته نیست، بلکه در مقام یک راهنمای زیست بوم یادگیری، به پرورش سواد الگوریتمی و تفکر انتقادی دانش آموزان در مواجهه با تنبلی شناختی ناشی از فناوری می پردازد در نهایت، این پژوهش مدل جدیدی از اقتدار تسهیل گر را پیشنهاد می دهد که در آن مرزهای فیزیکی کلاس فروریخته و تعاملات تربیتی بر محور توسعه ویژگی های منحصربه فرد انسانی از جمله همدلی، شفقت و معنابخشی به داده های انبوه استوار می گردد
کلیدواژهها
نویسندگان
شیوه ارجاع
کریمی، زیبا و پرآذران، فاطمه و خانی بزوان، حمیده،1404،رابطه معلم و دانش آموز در عصر هوش مصنوعی مولد،اولین کنفرانس بین المللی و جشنواره کشوری مدارس شاد با رویکردهای فرهنگی، هنری، مهارتی، آموزشی، دینی، تربیتی و مدیریتی،بوشهر
ارائهشده در
مجموعه مقالات اولین کنفرانس بین المللی و جشنواره کشوری مدارس شاد با رویکردهای فرهنگی، هنری، مهارتی، آموزشی، دینی، تربیتی و مدیریتی9 اسفند 1404 · بوشهر