چکیده مقاله
کلاس های چندپایه یکی از ساختارهای آموزشی پایدار در بسیاری از مناطق روستایی و کم جمعیت ایران است؛ ساختاری که اگرچه در نگاه اولیه محصول محدودیت های منابع انسانی و فیزیکی تلقی می شود، اما در واقعیت، ظرفیتی بالقوه برای توسعه یادگیری های مشارکتی، آموزش فردمحور و تقویت نقش معلم در هدایت یادگیری محسوب می شود این پژوهش با هدف بررسی تطبیقی ساختار، شیوه های تدریس، نقش معلم و سازوکار ارزشیابی در کلاس های چندپایه ایران در مقایسه با کشورهای پیشرو انجام شد و تلاش کرد جایگاه این الگو را در نظام آموزشی ایران تحلیل کند روش تحقیق به صورت مرور نظام مند انجام شد و مجموعه ای از پژوهش های داخلی و بین المللی با معیارهای مشخص جست وجو، انتخاب و تحلیل گردید یافته ها نشان داد که اجرای کلاس های چندپایه در ایران بیشتر بر تجربه معلم و ویژگی های محیطی مدرسه متکی بوده و هماهنگی رسمی میان اسناد بالادستی، محتوا و تربیت معلم کمتر دیده می شود مقایسه با کشورهایی مانند فنلاند، کانادا و استرالیا نشان داد که طراحی برنامه درسی انعطاف پذیر، آموزش تخصصی چندپایه و استفاده از فناوری نقش مهمی در سامان دهی یادگیری چندسطحی دارند تحلیل داده ها بیان کرد که ظرفیت های موجود در مدارس روستایی و عشایری ایران می تواند با تدوین الگوهای استاندارد، تقویت آموزش تخصصی و ایجاد ابزارهای سنجش چندسطحی جهت دهی شود این مطالعه نتیجه می گیرد که توسعه کلاس های چندپایه زمانی موثر خواهد بود که هماهنگی میان ساختار آموزشی، تربیت معلم و منابع یادگیری به صورت نظام مند شکل گیرد
کلیدواژهها
نویسندگان
شیوه ارجاع
�یزدی، همایون،1404،مطالعه تطبیقی و نظام مند کلاس های چند پایه در ایران و کشورهای پیشرو،اولین کنفرانس بین المللی و جشنواره کشوری مدارس شاد با رویکردهای فرهنگی، هنری، مهارتی، آموزشی، دینی، تربیتی و مدیریتی،بوشهر
ارائهشده در
مجموعه مقالات اولین کنفرانس بین المللی و جشنواره کشوری مدارس شاد با رویکردهای فرهنگی، هنری، مهارتی، آموزشی، دینی، تربیتی و مدیریتی9 اسفند 1404 · بوشهر