چکیده مقاله
فرآیند سوراخ کاری به دلیل محدودیت دسترسی به منطقه تماس ابزار و قطعه کار و تجمع گرما همواره با چالش هایی چون افزایش دمای برش، سایش شدید ابزار و زبری سطح نامطلوب مواجه است روش روانکاری کمینه به عنوان یک روش جایگزین سبز و پایدار با تزریق مقادیر بسیار کم سیال همراه با هوای فشرده ضمن کاهش مصرف و آلودگی عملکرد موثری در خنک کاری و روانکاری ارائه می دهد در این پژوهش، تاثیر همزمان تعداد نازل و نوع نانوسیال بر دما و زبری سطح در فرآیند سوراخ کاری آلیاژ آلومینیوم T۶ ۶۰۶۱ مورد بررسی قرار گرفت همچنین عملکرد سیستم روانکاری کمینه با استفاده از دو نانوسیال گرافن/آب و SiO۲/آب و روغن پالم ارزیابی و با شرایط خشک و روانکاری سیلابی مقایسه گردید نتایج نشان داد که استفاده از چهار نازل در ترکیب با نانوسیال گرافن در روانکاری کمینه بهترین عملکرد را داشته و منجر به کاهش ۵۵ درصدی دما نسبت به حالت خشک و ۶۲ درصدی زبری سطح نسبت به روش روانکاری سیلابی شده است این بهبود عمدتا ناشی از توزیع یکنواخت تر سیال، نفوذ عمیق تر به منطقه برش و خواص فیزیکوشیمیایی گرافن از جمله هدایت حرارتی بالا و ساختار لایه ای است یافته های این پژوهش نشان می دهد که بهینه سازی سیستم تزریق روانکاری کمینه همراه با استفاده از نانوسیالات راهکاری کارآمد و پایدار برای ماشین کاری دقیق و سبز در صنایع هوافضا و خودروسازی است
کلیدواژهها
نویسندگان
امیر جواد احرار
گروه مهندسی مکانیک دانشگاه ملی مهارت، تهران، ایران دانشکده مهندسی مکانیک دانشگاه آزاد اسلامی واحد یزد یزد ایران
احسان میرحسینی
گروه مهندسی مکانیک دانشگاه ملی مهارت، تهران، ایران دانشکده مهندسی مکانیک دانشگاه آزاد اسلامی واحد یزد یزد ایران
شیوه ارجاع
�حرار، امیر جواد و میرحسینی، احسان،1404،بررسی تاثیر تعداد نازل ها و نوع نانوسیال در سیستم روانکاری کمینه بر دما و زبری سطح در فرآیند سوراخ کاری آلیاژ آلومینیوم T۶-۶۰۶۱،بیست و دومین همایش ملی و یازدهمین کنفرانس بین المللی مهندسی ساخت و تولید ایران،تهران
ارائهشده در
یازدهمین کنفرانس بین المللی بررسی مسائل جاری زبان ها، زبان شناسی، ترجمه و ادبیات13 بهمن 1404 · اهواز