نشانه ی نکره در زبان های ایرانی حوزه ی البرز - کاسپین (تالشی، تاتی، گیلکی و تبری)

چکیده مقاله

در این مقاله ضمن معرفی اجمالی زبان های ایرانی حوزه ی البرز کاسپین تالشی، تاتی، گیلکی و تبری ، نشانه ی نکره به عنوان یکی از علایم صرفی اسم عناصر گروه اسمی و بر پایه ی یکی از گویش های این چهار زبان، بررسی و مطالعه شده است تالشی ماسال، تاتی کلور، گیلکی رشت و تبری چالوس، گویش هایی هستند که پژوهش حاضر بر مبنای آن ها شکل گرفته است بخشی از داده ها و یافته های این مقاله با مراجعه ی به منابع مکتوب موجود به دست آمده و بخشی دیگر محصول مطالعات و تحقیقات بلافصل نگارنده است تحقیق پیش رو روشن ساخته است که i، gәla y/ a gәla y، li y / a li y، i la/ i gәla، i la … i/ i gәla … i نشانه ی نکرگی اسم در تالشی اند و در تاتی کلور هم عینا همین نشانه ها به کار می روند که خود دلیل دیگری است بر پیوند تنگاتنگ تالشی و تاتی بازمانده در اردبیل و دیگر نقاط آذربایجان ایران نشانه های نکره در گیلکی هم عبارت اند از: i، i، i tā/ i ta و i … i و در تبری: i، ye k / ya k ، ya tā یا attā/ yettā علاوه براین، برخی از کلمات مبهم مانند har، hič، ba zi و نیز به تنهایی یا همراه با i در هر چهار گویش مد نظر ما کارکردی چون نشانه ی نکره دارند نشانه های نکره در هر چهار گویش را به لحاظ جایگاهشان در گروه اسمی می توان در سه دسته ی پیشایند، پسایند و پیشایند – پسایند تقسیم کرد i به عنوان یک نشانه ی پسایند و i/ ya k / ye k به عنوان نشانه ای پیشایند، عمده ترین نشانه های نکره در چهار گویش اند که در واقغ دیگر نشانه ها به کمک آن هاست که شکل می گیرند و این ویژگی در کنار کاربرد کلمات مبهم در نقش نشانه ی نکره، ساز و کار نشانه ی نکره ی این چهار گویش را سخت به ساخت و قوانین نشانه ی نکره در زبان فارسی نزدیک می سازد

کلیدواژه‌ها

نویسندگان

فرزاد بختیاری مرکیه

استادیار دانشگاه فرهنگیان، پردیس دکتر شریعتی مازندران

�ختیاری مرکیه، فرزاد،1395،نشانه ی نکره در زبان های ایرانی حوزه ی البرز - کاسپین (تالشی، تاتی، گیلکی و تبری)،کنفرانس بین المللی بررسی مسائل جاری زبان ها، گویش ها و زبان شناسی،اهواز

ارائه‌شده در

مجموعه مقالات دومین کنفرانس بین المللی بررسی مسائل جاری زبان ها، گویش ها و زبان شناسی12 بهمن 1396 · اهواز