چکیده مقاله
این پژوهش با هدف تعیین اثربخشی آموزش مبتنی بر روانشناسی مثبت گرایی بر مولفه های فراشناخت و مولفه های خودراهبری کلاسی دانش آموزان دوره اول متوسطه شهر خاش انجام شد روش پژوهش، نیمه آزمایشی با طرح پیش آزمون پس آزمون با گروه کنترل در نظر گرفته شد جامعه آماری شامل کلیه دانش آموزان دختر و پسر پایه هفتم و هشتم شهر خاش در سال تحصیلی ۱۴۰۵ ۱۴۰۴ بود با استفاده از روش نمونه گیری خوشه ای تصادفی چند مرحله ای، ۳۰ نفر از دانش آموزان با نمرات پایین در مقیاس های مورد نظر انتخاب شدند و به صورت تصادفی به دو گروه آزمایش ن=۱۵ و گواه ن=۱۵ گمارده شدند گروه آزمایش به مدت ۸ جلسه ۹۰ دقیقه ای تحت آموزش مبتنی بر اصول روانشناسی مثبت گرایی شامل تمرکز بر نقاط قوت، خوش بینی، شادکامی و معنای زندگی قرار گرفتند، در حالی که گروه کنترل مداخله ای دریافت نکرد ابزارهای پژوهش شامل مقیاس فراشناخت MFQ و مقیاس خودراهبری تحصیلی زیمرمن SRQ A بود تحلیل داده ها با استفاده از روش آماره کوواریانس ANCOVA صورت گرفت نتایج نشان داد که آموزش مثبت گرایی توانسته است اثر معناداری بر افزایش هر دو مولفه فراشناخت F ۱,۲۷ =۲۱ ۵۰،p
کلیدواژهها
نویسندگان
آسیه محمودزهی
۱- دانش آموخته کارشناسی آموزش و پرورش ابتدایی، گروه آموزش و پرورش ابتدایی، واحد خاش، دانشگاه آزاد اسلامی، خاش، ایران
آسیه محمودزهی
۱ دانش آموخته کارشناسی آموزش و پرورش ابتدایی، گروه آموزش و پرورش ابتدایی، واحد خاش، دانشگاه آزاد اسلامی، خاش، ایران
صفیه محمودزهی
۲- دانش آموخته کارشناسی آموزش و پرورش ابتدایی، گروه آموزش و پرورش ابتدایی، واحد خاش، دانشگاه آزاد اسلامی، خاش، ایران
صفیه محمودزهی
۲ دانش آموخته کارشناسی آموزش و پرورش ابتدایی، گروه آموزش و پرورش ابتدایی، واحد خاش، دانشگاه آزاد اسلامی، خاش، ایران
محمدعارف محمودزهی
۳ دستیار آموزشی، گروه آموزش و پرورش ابتدایی، واحد خاش، دانشگاه آزاد اسلامی، خاش، ایران
شیوه ارجاع
محمودزهی، آسیه و محمودزهی، صفیه و محمودزهی، محمدعارف،1404،اثربخشی آموزش مثبت گرایی بر فراشناخت و خودراهبری کلاسی دانش آموزان متوسطه اول شهر خاش،بیستمین کنفرانس ملی پژوهش های نوین در تعلیم و تربیت، روانشناسی، فقه و حقوق و علوم اجتماعی،شیروان
ارائهشده در
مجموعه مقالات بیست و دومین کنفرانس ملی پژوهش های نوین در تعلیم و تربیت، روانشناسی، فقه و حقوق و علوم اجتماعی30 اردیبهشت 1405 · شیروان