چکیده مقاله
در سال های اخیر، توجه پژوهشگران و متخصصان تعلیم و تربیت به نقش روش های آموزشی فعال در پرورش توانایی های روانی، شناختی و عاطفی کودکان افزایش یافته است این پژوهش با هدف بررسی روایت های دانش آموزان و معلمان درباره تاثیر روش های آموزشی فعال بر خودکارآمدی و انگیزه یادگیری دانش آموزان مقطع ابتدایی انجام شده است در این راستا، کوشش شد تا از خلال تجربه های زیسته و بازتاب های روانی دانش آموزان، تصویری روشن از احساس توانایی، اعتماد به نفس، و اشتیاق آنان به یادگیری در بستر روش های نوین آموزشی به دست آید پژوهش حاضر با رویکرد کیفی و بهره گیری از روایت پژوهی، به گردآوری و تحلیل گفتارها و تجربه های معلمان و دانش آموزان در محیط های آموزشی پویا و مشارکتی پرداخته است یافته ها نشان می دهد که استفاده از روش های فعال مانند بازی محور، مشارکتی، و کاوش محور، سبب تقویت حس مسئولیت پذیری، خودانگیختگی، و احساس ارزشمندی در دانش آموزان شده است همچنین، معلمان گزارش داده اند که این رویکردها فضای کلاس را از حالت خشک و دستوری خارج کرده و بستری برای بروز خلاقیت و رشد هیجانی مثبت فراهم آورده است بر پایه نتایج به دست آمده، می توان گفت که روش های آموزشی فعال نه تنها بر ارتقای مهارت های شناختی اثرگذارند، بلکه به شکل چشمگیری در بهبود سلامت روانی و اجتماعی دانش آموزان نیز نقش دارند
کلیدواژهها
نویسندگان
شیوه ارجاع
�عفری، مریم و مقیسه، مهدی و سلیمی، نازیلا و اولیایی، فرهاد و علی آبادی، صغرا،1404،بررسی روایت های دانش آموزان و معلمان درباره تاثیر روش های آموزشی فعال بر افزایش خودکارآمدی و انگیزه یادگیری در دانش آموزان ابتدایی(مطالعه ای درباره روش های نوین آموزشی و بازتاب روانی آن در کودکان)،بیستمین کنفرانس ملی پژوهش های نوین در تعلیم و تربیت، روانشناسی، فقه و حقوق و علوم اجتماعی،شیروان
ارائهشده در
مجموعه مقالات بیست و دومین کنفرانس ملی پژوهش های نوین در تعلیم و تربیت، روانشناسی، فقه و حقوق و علوم اجتماعی30 اردیبهشت 1405 · شیروان