اثربخشی گروه درمانی مبتنی بر پذیرش و تعهد بر احساس تنهایی و خودکارآمدی عمومی بیماران مبتلا به افسردگی اساسی مراجعه کننده به مراکز روانشناختی

چکیده مقاله

افسردگی واژه ای شناخته شده اما مساله ای چالش برانگیز در عرصه ی بهداشت روانی است هدف پژوهش حاضر تعیین اثربخشی گروه درمانی مبتنی بر پذیرش و تعهد بر احساس تنهایی و خود کارآمدی عمومی بیماران مبتلا به افسردگی اساسی بوده است روش پژوهش از نوع نیمه تجربی با طرح پیش آزمون پس آزمون دو گروهی آزمایش و کنترل بود جامعه آماری شامل کلیه ی بیماران مبتلا به افسردگی اساسی بودند که در نیمه ی دوم سال 1397 به مراکز و کلینیک های درمانی و مشاوره ای شهر یاسوج مراجعه کرده بودند نمونه ی آماری پژوهش شامل دو گروه 15 نفری 15 نفر گروه آزمایش و 15 نفر گروه کنترل بود که به روش نمونه گیری در دسترس انتخاب و به صورت تصادفی در دو گروه آزمایشی و کنترل جایگزین شدند برای جمع آوری داده ها از مقیاس خود کارآمد عمومی GSE 10 و پرسشنامه احساس تنهایی دهشیری، 1387 استفاده شد برای تحلیل داده های این پژوهش از آزمون تحلیل کوواریانس چند متغیری و تک متغیری استفاده گردید یافته های پژوهش حاضر نشان داد که روش گروه درمانی مبتنی بر پذیرش و تعهد بر احساس تنهایی و خودکارآمدی عمومی بیماران با افسردگی اساسی موثر است P> 0/05 با توجه به این یافته ها می توان نتیجه گرفت که گروه درمانی مبتنی بر پذیرش و تعهد، موجب بهبودی افراد مبتلایان به افسردگی اساسی از طریق افزایش خودکارآمدی عمومی و کاهش احساس تنهایی میگردد

کلیدواژه‌ها

نویسندگان

هادی رهیان

کارشناسی ارشد روانشناسی عمومی، دانشگاه علامه طباطبایی تهران، تهران، ایران

علیرضا تامرادی

کارشناسی ارشد روانشناسی بالینی، دانشگاه آزاد اسلامی واحد یاسوج، یاسوج، ایران

�هیان، هادی و تامرادی، علیرضا،1398،اثربخشی گروه درمانی مبتنی بر پذیرش و تعهد بر احساس تنهایی و خودکارآمدی عمومی بیماران مبتلا به افسردگی اساسی مراجعه کننده به مراکز روانشناختی،سومین کنفرانس بین المللی پژوهش در روانشناسی ، مشاوره و علوم تربیت�

ارائه‌شده در

مجموعه مقالات سومین کنفرانس بین المللی پژوهش در روانشناسی ، مشاوره و علوم تربیتی17 اردیبهشت 1398