بررسی اثربخشی واقعیت درمانی به شیوهای گروهی بر احساس تنهایی سالمندان مقیم آسایشگاه

چکیده مقاله

پژوهش حاضر از سری پژوهشهای نیمه تجربی با طرح پیش آزمون – پس آزمون با گروه کنترل و هدف آن بررسی اثربخشی واقعیت درمانی به شیوه گروهی بر احساس تنهایی سالمندان مقیم آسایشگاه بود جامعه آماری شامل کلیه سالمندان 65 سال و بالاتر مقیم سرای سالمندان امام رضا ع شهر مشهد در سال 1396 97 بود نمونه آماری شامل 24 نفر از سالمندان زن و مرد بود که به صورت نمونه گیری در دسترس انتخاب و به صورت تصادفی جایگزینی در دو گروه 12 نفر گروه آزمایش و 12 نفر گروه کنترل که فاقد اختلالهای روانشناختی مشهود، توانایی خواندن و نوشتن، عدم مشکل شنوایی و تکلم و هوشیاری بوده و از لحاظ جسمی توانایی شرکت در پژوهش را داشتند انتخاب گردید به منظور جمع آوری داده ها از مقیاس تجدید نظر شده احساس تنهایی پیلو، راسل و فرگوسن 1998 استفاده گردید گروه آزمایش 10 جلسه 40 دقیقهای، اصول نظریه واقعیت درمانی را آموزش دیدند ولی در طی این مدت گروه کنترل مداخله ای دریافت نکرند در پایان جلسات درمانی مجددا0 ابزار پژوهش به عنوان پس آزمون بر روی آزمودنیها اجرا شد داده ها با استفاده از روش توصیفی و استنباطی مورد تجزیه و تحلیل قرار گرفت یافته حاصل از پژوهش نشان داد آموزش گروهی واقعیت درمانی بر کاهش احساس تنهایی سالمندان تاثیرگذار بوده است p> 0/05

کلیدواژه‌ها

نویسندگان

زهره پتویی

کارشناسی ارشد روان شناسی عمومی، دانشگاه آزاد اسلامی واحد نیشابور

سعیده زاهدپیشه

کارشناسی ارشد روانشناسی بالینی، دانشگاه آزاد اسلامی واحد نیشابور

میترا رفیعی شفیق

دانشجوی دکتری روانشناسی سلامت، دانشگاه آزاد اسلامی واحد تربت جام

پتویی، زهره و زاهدپیشه، سعیده و رفیعی شفیق، میترا،1398،بررسی اثربخشی واقعیت درمانی به شیوهای گروهی بر احساس تنهایی سالمندان مقیم آسایشگاه،سومین کنفرانس بین المللی پژوهش در روانشناسی ، مشاوره و علوم تربیت�

ارائه‌شده در

مجموعه مقالات سومین کنفرانس بین المللی پژوهش در روانشناسی ، مشاوره و علوم تربیتی17 اردیبهشت 1398