اثربخشی رفتار درمانی دیالکتیکی بر بهبود سازگاری نوجوانان با اختلال سازگاری

چکیده مقاله

هدف : بررسی اثربخشی رفتار درمانی دیالکتیکی بر بهبود سازگاری نوجوانان مبتلا به اختلال سازگاری بود روش: طرح پژوهش حاضر، نیمه تجربی موردی چند خط پایه پلکانی بود نمونه این پژوهش شامل 6 نفر نوجوان میانگینسنی 17 سال مبتلا به اختلال سازگاری با خلق مضطرب بود که در سازگاری نمره پایینی کسب کردند و به روش نمونه گیری هدفمند انتخاب شدند ابزار پژوهش، پرسشنامه سازگاری بل Bell, 1961 بود و بعد از انجام پیش آزمون، نمونه ها تحت 10 جلسه درمان رفتار درمانی دیالکتیکی قرارگرفتند و پسآزمون انجام شد مرحله پیگیری نیز پس از گذشت یک ماه انجام شد داده ها با استفاده از نرم افزار SPSS نسخه 19 و شاخص های آمار توصیفی و با روش تعیین درصد بهبودی و تعیین اندازه اثر به روش کوهن تحلیل شدند یافته ها: در مرحله پس آزمون، بیشترین درصد بهبودی مربوط به سازگاری در خانه 40 % و کمترین مربوط به سازگاری هیجانی 19 % بوده و بیشترین اندازه اثر مربوط به سازگاری اجتماعی 24 / 2 بزرگ و کمترین مربوط به سازگاری هیجانی 72 / 0 متوسط بود در مرحله پیگیری، درصد بهبودی بین 31 % مربوط به سازگاری در خانه و 11 % مربوط به سازگاری هیجانی بود و اندازه اثر بین 59 / 1 بزرگ مربوط به سازگاری اجتماعی و 44 / 0 کوچک مربوط به سازگاری سلامتی بود نتیجه: نتایج نشان داد که رفتار درمانی دیالکتیک بر بهبود سازگاری مبتلایان به اختلال سازگاری معنادار بوده و از اثربخشی لازم برخوردار است

کلیدواژه‌ها

نویسندگان

فرشته تدین

کارشناس ارشد روانشناسی بالینی دانشگاه آزاد اسلامی تربت جام ایران

�دین، فرشته،1399،اثربخشی رفتار درمانی دیالکتیکی بر بهبود سازگاری نوجوانان با اختلال سازگاری،ششمین کنفرانس بین المللی روانشناسی،مشاوره وعلوم تربیت�

ارائه‌شده در

مجموعه مقالات ششمین کنفرانس بین المللی روانشناسی،مشاوره وعلوم تربیتی25 تیر 1399