اثربخشی آموزش مدل چهار عاملی ذهن آگاهی بر رضایت از زندگی و تاب آوری زنان سالمند

چکیده مقاله

مقدمه: با توجه به افزایش جمعیت سالمندان ، مسائل مربوط به سلامت و کیفیت زندگی این گروه سنی وخیم تر از هر سنی دیگر است هدف پژوهش حاضر بررسی اثربخشی آموزش مدل ۴ عاملی ذهن آگاهی بر رضایت از زندگی و تاب آوری زنان سالمند بود روش کار: روش پژوهش، نیمه آزمایشی با طرح پیش آزمون پس آزمون با گروه کنترل و پیگیری بود جامعه آماری شامل ۴۷۳ نفر از زنان سالمندی بود که در سال ۱۳۹۹ در آسایشگاه های سالمندان بهزیستی گیلان تحت توانبخشی و مراقبت بودند نمونه ای با حجم ۳۰ نفر از بین آنها به شیوه هدفمند و با توجه به معیار های ورود و خروج انتخاب شد و به طور تصادفی در دو گروه ۱۵ نفری گروه آزمایشی و گروه کنترل دسته بندی شدند برای گروه آزمایشی ۸ جلسه آموزش ذهن اگاهی هر جلسه ۲ ساعت بر اساس روش Kabat Zinn, اجرا گردید و در مورد گروه کنترل مداخله ای انجام نشد شرکت کنندگان دو گروه در مرحله پیش آزمون و پس آزمون و پیگیری با استفاده از پرسشنامه های رضایت از زندگی Diener et al و تاب آوری Conner & Davidson ، مورد بررسی قرار گرفتند برای تحلیل نتایج از روش تحلیل کوواریانس تک متغیری به وسیله نرم افزار تحلیل آماری SPSS نسخه ۲۰ استفاده شد یافته ها: نتایج تحلیل کوواریانس تک متغیری نشان داد که مدل ۴ عاملی ذهن آگاهی باعث افزایش رضایت از زندگی و تاب آوری زنان سالمند گردید و این افزایش در دوره پیگیری ماندگار بود نتیجه گیری : بنابراین میتوان از آموزش مدل ۴ عاملی ذهن آگاهی به عنوان یک الگوی کارآمد در مراکز سالمندان برای ارتقاء تاب آوری و رضایت از زندگی و ویژگیهای روان شناختی مثبت زنان سالمند استفاده نمود

کلیدواژه‌ها

نویسندگان

جهان سادات اسدی بیجائیه

گروه مشاوره، واحد ابهر، دانشگاه آزاد اسلامی، ابهر، ایران

مجتبی امیری مجد

دانشیارگروه روان شناسی، واحد ابهر، دانشگاه آزاد اسلامی، ابهر، ایران

محمد قمری

دانشیار گروه مشاوره، واحد ابهر، دانشگاه آزاد اسلامی، ابهر، ایران

قربان فتحی اقدم

استادیارگروه روانشناسی، واحدابهر، دانشگاه آزاد اسلامی، ابهر، ایران

�سدی بیجائیه، جهان سادات و امیری مجد، مجتبی و قمری، محمد و فتحی اقدم، قربان،1400،اثربخشی آموزش مدل چهار عاملی ذهن آگاهی بر رضایت از زندگی و تاب آوری زنان سالمند،یازدهمین کنفرانس بین المللی روانشناسی، مشاوره و علوم تربیت�

ارائه‌شده در

مجموعه مقالات یازدهمین کنفرانس بین المللی روانشناسی، مشاوره و علوم تربیتی29 بهمن 1400