چکیده مقاله
مسئولیت مدنی، به عنوان یکی از ستونهای اصلی نظام حقوقی، مکانیزمی است که هدف آن جبران خسارات وارده بر اشخاص ثالث ناشی از اعمال یا امتناع از اعمال متعهد مسئول است در ساختار سنتی مسئولیت مدنی، تحقق مسئولیت و الزام به جبران زیان، مستلزم احراز سه رکن اساسی است: اول، وقوع فعل زیانبار عملی که موجب ورود ضرر شده ؛ دوم، تحقق ضرر یا خسارت مادی یا معنوی؛ و سوم، وجود رابطه سببیت میان فعل زیانبار و خسارت محقق شده در این میان، رابطه سببیت Causality نه تنها به عنوان یک عنصر شکلی، بلکه به مثابه یک چالش بنیادین نظری و عملی در تبیین حدود مسئولیت، مطرح گردیده است ماهیت رابطه سببیت در مباحث فقهی و حقوقی همواره محل مناقشات نظری بوده است این رابطه، حکم میکند که آیا میتوان شخص فاعل را مسئول خسارتی دانست که به طور مستقیم یا غیرمستقیم ناشی از عمل او بوده است پیچیدگی این امر هنگامی نمایان میشود که زنجیره ای از وقایع و عوامل متعدد در تحقق نتیجه نهایی دخیل باشند در نظام حقوقی ایران، که مبتنی بر فقه امامیه و قانون مدنی است، هرچند اصل کلی مبنی بر لزوم جبران ضرر اصل جبران کامل مورد تاکید قرار گرفته، اما تفسیر و اعمال نظریات مختلف سببیت در رویه قضایی، همواره نیازمند تحلیل دقیق مبانی نظری و بررسی تطبیقی است هدف این پژوهش، ارائه یک تحلیل جامع از رکن سببیت در مسئولیت مدنی است این تحقیق با تکیه بر مبانی فقهی و اصول حقوقی ایران، نظریات مختلف در خصوص تعیین اسباب موثر را به بوته نقد و بررسی گذاشته و با واکاوی موضوع، به دنبال ارائه چارچوبی دقیقتر برای احراز این رکن حیاتی در دعاوی مسئولیت مدنی خواهد بود لذا از آنجائیکه فهم دقیق رابطه سببیت مستلزم تعریف روشن ارکان دیگر مسئولیت مدنی است که این رابطه، حلقه اتصال آنهاست، در این پژوهش ابتدا دو رکن اول مسئولیت مدنی ضرر و فعل زیانبار در دو فصل بصورت اجمالی مورد بحث قرار میگیرد و سپس به موضوع «رابطه سببیت» به عنوان رکن سوم مسئولیت در فصل سوم پرداخته می شود و در نهایت، با جمع بندی یافته ها، پیشنهاداتی برای انسجام بیشتر معیارها در حقوق ایران ارائه مینماید
کلیدواژهها
نویسندگان
شیوه ارجاع
فاطمی کیا، مجتبی،1404،بررسی رابطه سببیت میان ضرر و فعل زیانبار،بیست و دومین کنفرانس بین المللی مطالعات حقوقی و قضای�
ارائهشده در
مجموعه مقالات بیست و دومین کنفرانس بین المللی مطالعات حقوقی و قضایی30 آبان 1404