چکیده مقاله
علیرغم این که در بسیاری از شهرهای جهان مسیرهای ویژه دوچرخه پیش بینی شده است، ولی در اکثر خیابانها در شهرهای ایران، با گسترش تعداد اتومبیل ها، افزایش سرعت تردد شهری، عدم توجه به نقش فضاهای تعاملی و فضاهای انسانگرا موجب کاهش استفاده از این وسیله نقلیه پاک شده است بر همین اساس، در این مقاله به سنجش و اولویت بندی مسیرهای دوچرخه در مناطق 4،3،2 شهر سنندج پرداخته شده است این پژوهش سعی دارد با استفاده از روش کمی، توصیفی و تحلیلی به این سوال پاسخ دهد، که چه معیارهایی برای ارتقاء کیفیت مسیرهای دوچرخه می بایست در نظر گرفت با توجه به چند بعدی بودن این مساله، مدل ارزیابی چند معیاری AHP با ماهیتی کمی کیفی انتخاب شد و معیارهای مورد بررسی درچارچوب درختچه سلسله مراتبی به 12 زیر معیار تبدیل و با استفاده از طیف 5 گزینه لیکرات 5 مسیرمنتخب با استفاده از نرم افزار expert choice امتیاز دهی شد و برای هر یک ازآنها ضریب وزنی تعیین گردید نتایج حاصل از پژوهش نشان دهنده اولویت بندی معیار برنامه ریزی مسیر 0/75 α نسبت به طراحی مسیر است و معبر آبیدر با امتیاز 0/229 نسبت به سایر معابر از لحاظ استقرار مسیر دوچرخه در اولویت قرار گرفت
کلیدواژهها
نویسندگان
فاطمه زارعی کرگ آباد
دانشجوی کارشناسی ارشد برنامه ریزی شهری، دانشگاه آزاد اسلامی واحد قز
سهراب زارعی
دانشجوی کارشناسی ارشد راه و ترابری، دانشگاه آزاد اسلامی واحد زنجان
شیوه ارجاع
�ارعی کرگ آباد، فاطمه و زارعی، سهراب،1391،ارزیابی مسیر بهینه دوچرخه در معابر شهری با رویکرد انسان محور (نمونه موردی مناطق 4،3،2 سنندج)،دوازدهمین کنفرانس بین المللی مهندسی حمل و نقل و ترافیک،تهران
ارائهشده در
مجموعه مقالات دوازدهمین کنفرانس بین المللی مهندسی حمل و نقل و ترافیک1 اسفند 1391 · تهران