تحلیل و واکاوی شرایط صحت شرط در فقه شافعی و حقوق ایران

چکیده مقاله

قانونگذار شرایط صحت شروط را به صورت ایجابی ذکر نکرده است و در ماده ۲۳۲ قانون مدنی به شروط باطل و ماده ۲۳۳ به شروط باطل و مبطل عقد پرداخته است در فقه شافعی نیز شرط فقط در شروط ضمن عقد آن هم محدود به شرایط خاص پذیرفته شده است شروط ضمن عقد به عملی حقوقی گفته می شود که مانند هر عمل حقوق دیگر، صحت و اعتبارش منوط به تحقق شرایطی در موضوع و طرف یا طرفین آن است پژوهش حاضر که به روش توصیفی تحلیلی و استفاده از منابع کتابخانه ای صورت گرفته است، در صدد پاسخگویی به سوال هایی از جمله مهمترین شرایط اساسی صحت شرط در فقه شافعی و حقوق ایران چیست، مبانی پذیرش شرط در فقه شافعی و حقوق ایران چیست و با توجه به یافته های تحقیق به این نتیجه رسیده است که مهمترین شرایط صحت شرط در فقه و قانون ایران، عدم مخالفت با کتاب و سنت، جایز بودن شرط، عدم مخالفت با مقتضای عقد، مقدور بودن و می باشد مبانی فقهی در فقه شافعی کتاب، سنت و اجماع فقها می باشد و در قانون نیز صراحت مواد قانون مدنی به قبول شرط در عقد اشاره نموده است

کلیدواژه‌ها

نویسندگان

محسن توحیدی

کارشناسی ارشد فقه و مبانی حقوق اسلامی گرایش فقه شافعی علوم تحقیقات تهران

�وحیدی، محسن،1404،تحلیل و واکاوی شرایط صحت شرط در فقه شافعی و حقوق ایران،پنجمین همایش بین المللی وکالت، حقوق و علوم انسانی،همدان

ارائه‌شده در

مجموعه مقالات پنجمین همایش بین المللی وکالت، حقوق و علوم انسانی17 مرداد 1404 · همدان