کاربرد الگوریتم ژنتیک در بهبود روابط مقدار آبشستگی

چکیده مقاله

در این تحقیق جهت بهینه کردن روابط با استفاده از الگوریتم ژنتیک و مقادیر میدانی عمق آبشستگی، ضرایب 17 رابطه تجبی اصلاح شد تعداد 80 درصد داده های میدانی جهت بهینه کردن روابط و مابقی جهت صحت سنجی آنها استفاده شد معیارهای RMSE ، MAE ، و R2 جهت مقایسه نتایج حاصل از روابط تجربی و روابط اصلاح شده با مقادیر اندازه گیری استفاده گردید نتایج نشان داد الگورتیم ژنتیک به خوبی توانسته روابط تجربی را اصلاح کند رابطه 1988 Froehlich دارای بیشترین دقت در بین روابط تجربی را دارد بنابراین الگوریت ژنتیک کمترین تاثیر را بر روی این رابطه جهت اصلاح آن داشته است در انتها نیز روابطی برای تخمین عمق آبشستگی پیشنهاد شد

کلیدواژه‌ها

نویسندگان

مهدی کرمی مقدم

استادیار گروه کشاورزی، دانشگاه پیام نور ایران

حسن حسینی

مهندس ناظر شرکت مهندسی مشاور مهاب قدس

کرمی مقدم، مهدی و حسینی، حسن،1397،کاربرد الگوریتم ژنتیک در بهبود روابط مقدار آبشستگی،یازدهمین سمینار بین المللی مهندسی رودخانه،اهواز

ارائه‌شده در

مجموعه مقالات یازدهمین سمینار بین المللی مهندسی رودخانه9 بهمن 1397 · اهواز