چکیده مقاله
هدف پژوهش حاضر تعیین نقش پیش بینی کننده سبک های عشق ورزی در رضایت از زندگی زنان باردار بود جامعه آماری این پژوهش را کلیه زنان باردار مراجعه کننده به بیمارستان تهران در سال 1398 تشکیل دادند نمونه شامل 200 نفر بود که از طریق روش نمونه گیری تصادفی ساده انتخاب شدند در پژوهش حاضر از آزمون همبستگی پیرسون و رگرسیون چند گانه استفاده گردید ابزار استفاده شده عبارت از مقیاس رضایت از زندگیدینر 1985 و مقیاس سبک های عشق ورزی استرنبرگ 1986 بود داده ها با استفاده از نرم افزار 22SPSS تحلیل شدند یافته ها نشان داد که سبک های عشق ورزی با رضایت از زندگی زنان باردار رابطه مثبت و معناداردارند نتایج رگرسیون نشان داد که سبک صمیمانه حدود 59 درصد، سبک پر شور و هیجان 22 درصد و سبک متعهدانه حدود 39 درصد از واریانس رضایت از زندگی زنان باردار را پیش بینی می کنند نتیجه گیری کلی نشانداد که سبک های عشق ورزی، رضایت از زندگی زنان باردار را پیش بینی می کنند
کلیدواژهها
نویسندگان
شیوه ارجاع
�ادمان منش، شیوا و تاجری، بیوک،1399،نقش پیش بینی کننده سبک های عشق ورزی در رضایت از زندگی زنان باردار،ششمین کنفرانس بین المللی روانشناسی،مشاوره وعلوم تربیت�
ارائهشده در
مجموعه مقالات ششمین کنفرانس بین المللی روانشناسی،مشاوره وعلوم تربیتی25 تیر 1399