تحلیل راهبردها و مداخلات درمان هیجان مدار و برر سی تاثیر آن در افزایش کیفیت زندگی

چکیده مقاله

یکی از مهمترین مواردی که اضطراب بیماران را پیش از اقدام به درمان کاهش می دهد، کسب یکدیدگاه کلی در رابطه با روند و روش درمان موردنظر است این مسئله برای مشکلات روانشناختی ودرمان آنها نیز صادق است، با این تفاوت که مشکلات روحی در مقا یسه با بیماری های جسمیناشناخته تر و جدیدتر هستند و پر سوجو از نزدیکان و آشنایان راه به جایی نخواهد برد به همین علتقصد داریم تا در این مقاله شما را با یک ی از روشهای رواندرمانی موثر به نام «درمان هیجان مدار» آشناسازیم درمان هیجان مدار یا Emotionally Focused Therapy که به اختصار EFT نامیده می شود،یک رویکرد رواندرمانی مبتنی بر شواهد است که بر شیوه تعاملات بین فردی و نحوه تبدیل آنها به الگوهاو چرخه های ثابت تمرکز دارد اگرچه این روش در گذشته برای درمان زوج ها استفاده می شد، اما ازمفاهیم آن در خانواده درمانی یا به صورت فردی نیز استفاده می شود به طور کلی، هدف درمان هیجانمدار، هدایت افراد به سوی آن چیزی است که «دلبستگی ایمن» خوانده می شود در این روش، تلاش می شود تا فرد توانایی تنظیم هیجان خود را به دست آورد تا از این طریق بتواند احساس امنیت، حمایتو آسایش را در دیگری ایجاد کند به بیان د یگر، فرد با آموختن خودتنظیمی هیجان، راه های جدید تعاملبا دیگری را میآموزد که به نوبه خود سبب برانگیخته شدن واکنش های جدید در طرف مقابلش می گردد روش هیجان مدار با سایر روش های زوج درمانی متفاوت است چراکه در روشهای متداول زوج درمانی بهزوجین مهارتها و ابزا رهایی آموزش داده می شوند تا در روابط خود از آنها استفاده کنند در حالیکهایده درمان هیجان مدار این است که هیجانات در خلال بحث و درگیری شدت می یابند و به یاد آوردنمهارتها و ابزارهای آموزش داده شده بسیار دشوار بوده و اغلب بی استفاده خواهند ماند بنابراین، لازماست که ابتدا فرد با درک چگونگی رسیدن به الگوهای نامطلوب، آ نها را قطع نما ید و سپس در جهتبهبود تعاملات خود با د یگران گام بردارد

کلیدواژه‌ها

نویسندگان

نرجس ترابی

کارشناس ارشد رشته راهنمایی و مشاوره، دانشگاه آزاد اسلامی، واحد علوم و تحقیقات تهران، تهران، ایران

�رابی، نرجس،1401،تحلیل راهبردها و مداخلات درمان هیجان مدار و برر سی تاثیر آن در افزایش کیفیت زندگی،دوازدهمین کنفرانس بین المللی روانشناسی، مشاوره و علوم تربیت�

ارائه‌شده در

مجموعه مقالات دوازدهمین کنفرانس بین المللی روانشناسی، مشاوره و علوم تربیتی31 فروردین 1401