اثربخشی درمان ماتریکس بر افزایش تاب آوری بیماران وابسته به مت آمفتامین

چکیده مقاله

هدف از این پژوهش، اثربخشی درمان ماتریکس بر افزایش تاب آوری بیماران وابسته به مت آمفتامین بود در روش پژوهشی نیمه آزمایشی، با طرح پیش آزمون و پس آزمون با گروه کنترل بود جامعه آماری شامل تمامی سوءمصرف کنندگان متآمفتامین بودند که به سه مرکز درمان سرپایی اعتیاد در شهر تهران مراجعه نموده بودند در مجموع ۳۰ نفر که به صورت نمونه گیری دردسترس ۱۵ نفر به گروه آزمایش و ۱۵ نفر به گواه گمارده شدند سپس به پرسشنامه های تاب آوری کانر دیویدسون CD_RSC پاسخ دادند پس از اجرای پرسشنامه ها، آزمودنی ها به صورت تصادفی در دو گروه آزمایش و کنترل جایگزین شدند برای گروه آزمایش جلسات درمانی ماتریکس هفتهای دو بار به مدت ۹۰ دقیقه برگزار شد و برای گروه گواه مداخله خاصی صورت نگرفت در ضمن تست ادرار مرفین و متآمفتامین، هفتهای یکبار، بدون اعلام قبلی توسط پرستاران مراکز از بیماران گرفته و در پرونده ثبت شد یافته ها نشان داد که میانگین های تاب آوری دو گروه بر اساس نمره پیشآزمون و پس آزمون، از لحاظ آماری معنادار می باشد از این رو می توان نتیجه گرفت درمان ماتریکس بر افزایش تاب آوری بیماران وابسته به متآمفتامین تاثیر دارد

کلیدواژه‌ها

نویسندگان

فیروزه عزیزی

کارشناسی ارشد روانشناسی بالینی، واحد تهران مرکز، دانشگاه آزاد اسلامی، تهران، ایران

�زیزی، فیروزه،1402،اثربخشی درمان ماتریکس بر افزایش تاب آوری بیماران وابسته به مت آمفتامین،شانزدهمین کنفرانس بین المللی روانشناسی،مشاوره و علوم تربیت�

ارائه‌شده در

مجموعه مقالات شانزدهمین کنفرانس بین المللی روانشناسی،مشاوره و علوم تربیتی12 خرداد 1402