بررسی اثربخشی روان درمانی مثبت نگر بر احساس تنهایی بیماران قلبی – عروقی

چکیده مقاله

مقدمه: باتوجه به نقش مشکلات روانشناختی در ابتلا و عود بیماری قلبی – عروقی در افراد، ضروری است تا ضمن شناسایی اینعوامل، نسبت به درمان آنها اقدام نمود هدف: پژوهش حاضر با هدف بررسی اثربخشی روان درمانی مثبت نگر بر احساس تنهاییبیماران قلبی – عروقی انجام شد روش: روش پژوهش نیمه آزمایشی، طرح پیش آزمون – پس آزمون با گروه گواه و مرحله پیگیری۳ماهه بود جامعه آماری پژوهش شامل تمامی بیماران قلبی عروقی مراجعه کننده به بیمارستان قلب شهر تهران در سال ۱۴۰۲بودند از بین آنها ۳۰ نفر ۱۴ مرد و ۱۶ زن به روش نمونه گیری هدفمند، به عنوان نمونه پژوهش انتخاب و به صورت تصادفی در دوگروه آزمایش ۱۵ نفر و گروه گواه ۱۵ نفر ، گمارده شدند افراد گروه آزمایش، رواندرمان مبتنی بر دیدگاه روانشناسی مثبت نگررا در ۶ جلسه، ۶۰ دقیقه ای به صورت انفرادی، دریافت کردند جهت جمع آوری اطلاعات از پرسشنامه ی احساس تنهایی دی توماسوو همکاران ، استفاده شد داده های پژوهش با استفاده از آزمون تحلیل واریانس تک متغییره، تحلیل شد یافته ها: باتوجه به نتایجپژوهش، در نمره احساس تنهایی و مولفه های آن، با توجه به اثر اصلی مراحل زمانی، اثر اصلی مداخله رواندرمانی و همچنین اثرتعاملی مراحل زمانی با مداخله روان درمانی، تفاوت معناداری مشاهده شد ۰۱ / ۰ > P نتیجه گیری: روان درمانی مثبت نگر بر کاهشاحساس تنهایی در بیماران قلبی عروقی دارای اثربخشی و کارایی بود

کلیدواژه‌ها

نویسندگان

سیدعلی موسوی اصل

استادیارگروه روانشناسی دانشگاه پیام نور،ایران،تهران

نینا مقبلی

دانشجوی دکترای تخصصی روانشناسی سلامت،دانشگاه پیام نور،ایران،تهران

موسوی اصل، سیدعلی و مقبلی، نینا،1403،بررسی اثربخشی روان درمانی مثبت نگر بر احساس تنهایی بیماران قلبی – عروقی،بیستمین کنفرانس بین المللی پژوهش در روانشناسی، مشاوره و علوم تربیت�

ارائه‌شده در

مجموعه مقالات بیستمین کنفرانس بین المللی پژوهش در روانشناسی، مشاوره و علوم تربیتی31 خرداد 1403