بررسی روابط بین رضایت شغلی کارکنان و رضایت از زندگی فردی

چکیده مقاله

رضایت شغلی و رضایت از زندگی از مهم ترین شاخص های بهزیستی فردی و اجتماعی به شمار می روند و شناخت رابطه میان آن ها می تواند نقش بسزایی در ارتقای کیفیت زندگی کاری و شخصی ایفا کند هدف از این پژوهش، بررسی تاثیر رضایت شغلی بر رضایت از زندگی فردی کارکنان دانشگاه جامع علمی کاربردی استان خراسان رضوی است پژوهش از نظر هدف، کاربردی و از نظر روش، توصیفی–پیمایشی با رویکرد همبستگی است جامعه آماری شامل کلیه کارکنان دانشگاه بوده و بر اساس نمونه گیری تصادفی طبقه ای، ۲۵۵ نفر انتخاب شدند ابزار گردآوری داده ها دو پرسشنامه استاندارد رضایت شغلی اسپکتور ۱۹۹۷ و رضایت از زندگی دینر و همکاران ۱۹۸۵ بود پایایی ابزارها با آلفای کرونباخ برای رضایت شغلی ۰ ۹۳ و برای رضایت از زندگی ۰ ۸۸ به دست آمد تحلیل داده ها با نرم افزارهای SPSS و AMOS و با استفاده از مدل یابی معادلات ساختاری انجام شد نتایج نشان داد رضایت شغلی تاثیر مثبت و معناداری بر رضایت از زندگی دارد و ۸۹ ۵ درصد از تغییرات رضایت از زندگی توسط رضایت شغلی تبیین می شود تمامی مولفه های رضایت شغلی شامل نظام پرداخت، نوع شغل، فرصت های پیشرفت، جو سازمانی، سبک رهبری و شرایط فیزیکی اثر معناداری بر رضایت از زندگی داشتند که در این میان، فرصت های پیشرفت و جو سازمانی بیشترین نقش را داشتند بر اساس یافته ها، می توان نتیجه گرفت ارتقای رضایت شغلی، به ویژه از طریق فراهم سازی فرصت های رشد و بهبود جو سازمانی، موجب افزایش رضایت از زندگی و بهزیستی کارکنان می شود

کلیدواژه‌ها

نویسندگان

فریبا غنی پور گورکی

دانشگاه جامع علمی کاربردی خراسان رضوی

�نی پور گورکی، فریبا،1404،بررسی روابط بین رضایت شغلی کارکنان و رضایت از زندگی فردی،بیست و چهارمین کنفرانس بین المللی روانشناسی، مشاوره و علوم تربیت�

ارائه‌شده در

مجموعه مقالات بیست و چهارمین کنفرانس بین المللی روانشناسی، مشاوره و علوم تربیتی30 آبان 1404