چکیده مقاله
هدف از پژوهش حاضر، بررسی تاثیر سایکودرام گروهی بر بهبود مهارت های گفت وگویی و همدلی در جوانان دارای اختلال طیف اتیسم سطح یک شهر تهران بود پژوهش از نوع نیمه آزمایشی با طرح پیش آزمون پس آزمون با گروه کنترل و مرحله ی پیگیری انجام شد جامعه ی آماری شامل تمامی جوانان ۱۸ تا ۲۵ سال دارای اختلال طیف اتیسم سطح یک بود که در سال ۱۴۰۳ ۱۴۰۴ به کلینیک ها، مراکز روان شناسی، توان بخشی و مراکز آموزشی ویژه ی اتیسم شهر تهران مراجعه کرده بودند از این جامعه، ۲۰ نفر به صورت هدفمند انتخاب و به طور تصادفی در دو گروه آزمایش ۱۰ نفر و کنترل ۱۰ نفر گمارده شدند گروه آزمایش طی ده جلسه ۹۰ دقیقه ای در برنامه ی سایکودرام گروهی شرکت کرد و گروه کنترل در فهرست انتظار باقی ماند ابزارهای گردآوری داده ها شامل مقیاس مهارت های گفت وگویی اسپیتزبرگ CSRS و پرسشنامه همدلی دیویس IRI بود داده ها با استفاده از آزمون های کوواریانس چندمتغیری MANCOVA و تحلیل واریانس با اندازه گیری های مکرر تحلیل شد نتایج نشان داد که سایکودرام گروهی موجب افزایش معنادار مهارت گفت وگوی P< ۰ ۰۰۱, η²=۰ ۶۶ و بهبود همدلی شناختی و هیجانی P۰ ۵۵ در گروه آزمایش گردید و این اثرات در مرحله ی پیگیری چهار هفته ای نیز پایدار ماندند بر اساس نتایج، می توان نتیجه گرفت که سایکودرام گروهی به عنوان روشی خلاق، تعاملی و مبتنی بر تجربه ی هیجانی، می تواند نقش موثری در ارتقای مهارت های ارتباطی و همدلی جوانان دارای اتیسم سطح یک ایفا کند این یافته ها بیانگر ظرفیت بالای رویکردهای روان درمانی خلاق در بازتوانی اجتماعی این گروه از جمعیت در بستر فرهنگی ایران است
کلیدواژهها
نویسندگان
کاوه مقدم
دکتری روان شناسی و آموزش کودکان استثنایی، هیئت علمی دانشکده روانشناسی و علوم تربیتی، دانشگاه آزاد اسلامی واحد تهران مرکزی
نگین نعمت زاده
کارشناسی ارشد روان شناسی و آموزش کودکان استثنایی، دانشکده روانشناسی و علوم تربیتی، دانشگاه آزاد اسلامی واحد تهران مرکزی
امیرمهدی مهدوی
کارشناسی ارشد روان شناسی عمومی، دانشکده روانشناسی و علوم تربیتی، دانشگاه آزاد اسلامی واحد تهران مرکزی
شیوه ارجاع
مقدم، کاوه و نعمت زاده، نگین و مهدوی، امیرمهدی،1404،تاثیر سایکودرام گروهی بر بهبود مهارت های گفت وگویی و همدلی در جوانان دارای اختلال طیف اتیسم سطح یک،بیست و چهارمین کنفرانس بین المللی روانشناسی، مشاوره و علوم تربیت�
ارائهشده در
مجموعه مقالات بیست و چهارمین کنفرانس بین المللی روانشناسی، مشاوره و علوم تربیتی30 آبان 1404