چکیده مقاله
قاعده «منع تبعیض ناروا» از قواعد بنیادین عدالت محور در نظام حقوقی جمهوری اسلامی ایران است که ریشه در آموزه های قرآنی، سیره عقلا و مبانی عقلانی شریعت دارد این قاعده، که در اصول نوزدهم، بیستم و بیست ویکم قانون اساسی انعکاس یافته است، مقتضی آن است که هیچ تفاوتی میان افراد جامعه، از جمله زنان و مردان، جز بر پایه ی ملاک های معقول و مشروع پذیرفته نشود در این پژوهش با روش تحلیلی استنباطی و رویکرد تطبیقی، مبانی فقهی و تقنینی قاعده منع تبعیض ناروا و بررسی قلمرو کاربست آن در احکام و قوانین زنان بررسی شده است یافته های پژوهش نشان می دهد که قاعده منع تبعیض ناروا، افزون بر پشتوانه عقلایی و شرعی، ظرفیت آن را دارد که به عنوان قاعده ای فقهی تقنینی در فرآیند اجتهاد و قانون گذاری مورد استناد قرار گیرد
کلیدواژهها
نویسندگان
شیوه ارجاع
�کریان امیری، حسین و چاوشی نائینی، رخساره،1404،کاربست فقهی-تقنینی قاعده منع تبعیض ناروا در احکام و قوانین زنان،بیست و دومین کنفرانس بین المللی مطالعات حقوقی و قضای�
ارائهشده در
مجموعه مقالات بیست و دومین کنفرانس بین المللی مطالعات حقوقی و قضایی30 آبان 1404