تبیین مدل احساس تعلق به مکان در کودکان بر اساس فرآیند شکل گیری هویت شخصی و کیفیت های محیط کالبدی (مورد مطالعه شهرداری چناران شهر )

چکیده مقاله

چکیده احساس تعلق به مکان به عنوان یکی از ابعاد کلیدی سلامت روان و رشد اجتماعی کودکان، پیوندی عمیق میان دنیای درونی کودک و دنیای فیزیکی اطراف او برقرار می کند هدف از پژوهش حاضر، تبیین مدل احساس تعلق به مکان در کودکان بر اساس فرآیند شکل گیری هویت شخصی و نقش میانجی مولفه های محیط کالبدی است این مطالعه در پی پاسخ به این پرسش است که چگونه ویژگی های فیزیکی محیط می تواند از طریق تقویت هویت فردی، منجر به ایجاد دلبستگی عمیق کودک به فضا گردد حس تعلق به مکان را می توان اینگونه تعریف کرد که پیوندی عمیق بین انسان و محیط پیرامونش است که این حس باعث می شود که کودکان آن محیط را به صورت پناه گاهی در نظر بگیرند که از نظر عاطفی و روانی خود را متعلق به آن بدانند هدف اصلی این پژوهش، معماری برای کودکان کار ۶ تا ۱۲ سال بی سرپرست است بر اساس یافته های پژوهش، احساس تعلق در کودکان صرفا یک پدیده غریزی نیست، بلکه محصول تعامل فعال میان «من فردی» و «کالبد فیزیکی» است هرچه محیط کالبدی ظرفیت بیشتری برای بازنمایی ویژگی های هویتی کودک داشته باشد، احساس تعلق تقویت می گردد نتایج این پژوهش می تواند توسط معماران، طراحان شهری و روان شناسان محیطی جهت طراحی فضاهای کودک محور مانند مدارس و پارک ها مورد استفاده قرار گیرد تا با بهبود کیفیت های کالبدی، بستری مناسب برای رشد هویت و دلبستگی مکانی نسل آینده فراهم شود

کلیدواژه‌ها

نویسندگان

احمد ابراهیمی

کارشناسی ارشد برنامه ریزی، دانشگاه اما رضا(ع)، واحد مشهد، ایران

احمد عین بیگی

لیسانس معماری ، رئیس اداره معماری و شهرسازی، شهرداری چناران شهر

زهرا سبک خیز خیاط

کارشناسی ارشد برنامه ریزی شهری، دانشگاه دانشگاه فردوسی، واحد مشهد، ایران

�ین بیگی، احمد،1405،تبیین مدل احساس تعلق به مکان در کودکان بر اساس فرآیند شکل گیری هویت شخصی و کیفیت های محیط کالبدی (مورد مطالعه شهرداری چناران شهر )،سی امین کنفرانس ملی مهندسی عمران، معماری و توسعه شهری،بابل

ارائه‌شده در

مجموعه مقالات سی امین کنفرانس ملی مهندسی عمران، معماری و توسعه شهری31 تیر 1405 · بابل