چکیده مقاله
گذرگاههای غیر هم سطح عابر پیاده با هدف افزایش ایمنی عبور عرضی از خیابان و حذف تداخل حرکت سواره و پیاده طراحی و اجرا میگردند با توجه به محدودیتهایی چون هزینه، تجهیزات مورد نیاز و منظر شهری، مکانیابی مناسب موقعیت احداث گذرگاههای غیر همسطح از نظر مدیریت شهری حائز اهمیت است هدف از این تحقیق بررسی اثر متغیرهای هندسی و نوع کاربریهای قرار گرفته در حوزه نفوذ پلهای عابر پیاده بر میزان استفاده از پلهاست بدین منظور از مدل روندگرای پواسون و اطلاعات مرتبط با پلهای عابر پیاده قرار گرفته در منطقه 2 شهرداری تهران استفاده شده است نتایج مدلسازی نشان میدهد افزایش فاصله تا نزدیکترین گذرگاه ایمن عابرپیاده، افزایش سرعت عملکردی وسایل نقلیه در معبر زیر پل عابر و افزایش عرض این معبر به همراه استفاده از پله های برقی و کاهش ارتفاع پل منجر به استفاده بیشتر عابرین پیاده از پلهای عابر خواهد شد همچنین قرارگیری پل عابر در نزدیکی ایستگاههای اتوبوس و تاکسی و محدوده کاربریهای آموزشی، تجاری و پس از آن قرارگیری در محدوده پایانه های اتوبوس و تاکسی و کاربری درمانی منجر به استفاده بیشتر از پل عابر خواهد شد مدل نشان میدهد همجواری کاربریهای اداری و تفریحی با پلهای عابر تاثیر مطلوب و بسزایی بر استفاده از آن نخواهد داشت
کلیدواژهها
نویسندگان
مسعود قدرت آبادی
کارشناس ارشد برنامه ریزی حمل و نقل
محمدمصطفی مسعودی
کارشناس ارشد برنامه ریزی حمل و نقل
علیرضا باقری
کارشناس ارشد برنامه ریزی حمل و نقل
شیوه ارجاع
قدرت آبادی، مسعود و مسعودی، محمدمصطفی و باقری، علیرضا،1391،مدل سازی میزان استفاده از پل های عابر پیاده با توجه به متغیرهای هندسی و کاربری زمین، مطالعه موردی: منطقه 2 شهرداری تهران،دوازدهمین کنفرانس بین المللی مهندسی حمل و نقل و ترافیک،تهران
ارائهشده در
مجموعه مقالات دوازدهمین کنفرانس بین المللی مهندسی حمل و نقل و ترافیک1 اسفند 1391 · تهران