چکیده مقاله
طراحی فراگیر فضای شهری در چند دهه اخیر عمدتا بر رفع موانع کالبدی برای افراد دارای معلولیت جسمی، به ویژه استفاده کنندگان ویلچر، متمرکز بوده است، در حالی که نیازهای گروه بزرگی از شهروندان با معلولیت های نامرئی همچون اختلال طیف اوتیسم، حساسیت های حسی شنیداری و نوری ، اختلالات اضطرابی و ناتوانی های شناختی، کمتر در فرایند برنامه ریزی و طراحی شهری لحاظ شده است این پژوهش با هدف شناسایی چالش های ادراکی و رفتاری این گروه از شهروندان در مواجهه با فضاهای عمومی شهری و ارائه راهبردهای طراحی متناسب با نیازهای آنان انجام شده است رویکرد پژوهش کیفی است و داده ها از طریق مصاحبه نیمه ساختاریافته با افراد دارای معلولیت نامرئی و والدین کودکان اوتیستیک، همراه با مشاهده میدانی رفتار این افراد در سه فضای عمومی شهری با ویژگی های کالبدی متفاوت گردآوری شده است یافته ها نشان می دهد ازدحام جمعیت، سروصدای زیاد، نورپردازی شدید و متغیر، و نبود علائم راهنمای ساده و قابل پیش بینی، از مهم ترین عوامل ایجاد اضطراب و ناراحتی حسی برای این افراد در فضای شهری است نتایج همچنین نشان می دهد نبود فضاهای آرام برای «استراحت حسی» در پارک ها و مراکز خرید، تجربه حضور این افراد در فضای عمومی را به شدت محدود می کند این پژوهش پیشنهاد می کند طراحی فضای شهری با در نظر گرفتن اصولی مانند پیش بینی پذیری کالبدی، کاهش تحریکات حسی مضاعف، و ایجاد مسیرهای آرام جایگزین، می تواند به افزایش مشارکت اجتماعی افراد دارای معلولیت های نامرئی در زندگی شهری کمک کند
کلیدواژهها
نویسندگان
شیوه ارجاع
�کری زاده، عرشیا و بهمن زاده، مهدی و بهمن زاده، معصومه و دهقانی، مرتضی،1405،(شهرسازی فراگیر برای معلولیت های نامرئی: تحلیل نیازهای افراد دارای اختلالات حسی و شناختی در طراحی فضای شهری)،سی و یکمین کنفرانس ملی مهندسی عمران، معماری و شهرسازی،شیروان
ارائهشده در
مجموعه مقالات سی امین کنفرانس ملی مهندسی عمران، معماری و شهرسازی30 اردیبهشت 1405 · شیروان