نهادهای خودتنظیم گر صنفی در ایران؛ گونه شناسی و ارزیابی حقوقی جایگاه و اعتبار مصوبات و تصمیمات آنها

چکیده مقاله

نهادهای خود تنظیمگر صنفی در ایران به عنوان سازمانهایی که به تنظیم فعالیتهای حرفه ای و صنفی می پردازند جایگاه ویژه ای در نظم حقوقی کشور دارند این مقاله با هدف بررسی گونه شناسی نهادهای خود تنظیم گر و ارزیابی جایگاه و اعتبار مصوبات و تصمیمات آنها تهیه شده است در این تحقیق با روش توصیفی تحلیلی و با استناد به قوانین و مقررات، به تحلیل وضعیت حقوقی این نهادها پرداخته شده است نتایج نشان می دهد که نهادهای خود تنظیم گر، ضمن ایفای نقش موثر در تنظیم امور صنفی و حرفه ای با چالش هایی نظیر عدم پاسخگویی و مشخص نبودن جایگاه مصوبات آنها روبه رو هستند هرچند به نظر می رسد نهادهای خود تنظیم گر صنفی از جمله سازوکارهایی هستند که نقش حیاتی در تنظیم روابط حرفه ای و صنفی در جوامع مدرن دارند این نهادها با تکیه بر استقلال نسبی و مشارکت فعال اعضای صنف یا حرفه، وظایفی نظیر تدوین استانداردهای اخلاقی و حرفه ای، صدور مجوزهای لازم و نظارت بر عملکرد اعضا را بر عهده دارند در ایران، نهادهایی مانند کانون وکلای دادگستری، سازمان نظام پزشکی، نظام مهندسی ساختمان و اتاق اصناف به عنوان مهمترین نمونه های این نهادها فعالیت می کنند با وجود نقش مهم این نهادها در تنظیم و مدیریت امور صنفی، همواره مسائلی از قبیل حدود، اختیارات، مبانی قانونی و اعتبار مصوبات آنها مطرح بوده است یکی از چالش های اساسی، تعارض احتمالی مصوبات نهادهای خود تنظیم گر با قوانین بالادستی و دخالت نهادهای دولتی در تصمیم گیری های آنهاست

کلیدواژه‌ها

نویسندگان

زهرا افشاری نژاد

دانشجوی کارشناسی ارشد، دانشگاه خوارزمی، تهران

�فشاری نژاد، زهرا،1404،نهادهای خودتنظیم گر صنفی در ایران؛ گونه شناسی و ارزیابی حقوقی جایگاه و اعتبار مصوبات و تصمیمات آنها،پنجمین همایش بین المللی وکالت، حقوق و علوم انسانی،همدان

ارائه‌شده در

مجموعه مقالات پنجمین همایش بین المللی وکالت، حقوق و علوم انسانی17 مرداد 1404 · همدان