شیوع فرسودگی شغلی در پرستاران ایرانی و ارتباط آن با بیماری کرونا

چکیده مقاله

زمینه و هدف: فرسودگی شغلی به عنوان یک عامل موثر بر کاهش عملکرد پرستاران میباشد با توجه به اهمیت این موضوع مطالعه حاضر با هدف بررسی میزان فرسودگی شغلی پرستاران در ایران و ارتباط آن با بیماری کرونا انجام شد مواد و روشها: این پژوهش توصیفی مقطعی از نوع همبستگی بود جامعه ی آماری پژوهش شامل کلیه پرستاران شاغل در بیمارستانهای دولتی استان کرمانشاه بودند و با استفاده از روش نمونه گیری در دسترس ۳۸۰ نفر در این مطالعه مشارکت داشتند به منظور جمع آوری داده ها از پرسشنامه اطلاعات جمعیت شناختی DIQ ، و پرسشنامه فرسودگی ماسلاچ MBI HSS استفاده شد تحلیل داده ها در نرم افزارهای آماری SPSS نسخه ۲۴ انجام شد یافته ها: نتایج نشان داد میزان فرسودگی شغلی پرستاران به میزان زیاد و متوسط در حدود ۳۷/۶ درصد بود همچنین در مقایسه فرسودگی شغلی برحسب میزان حضور در بخش کرونا اختلاف معناداری مشاهده نشد نتیجه گیری: میزان فرسودگی شغلی میتواند تحت تاثیر عوامل مختلف تشدید یا کاهش یابد و این سندرم باید به طور دائم پایش شود تا بتوان اقدام لازم و به موقع برای محافظت پرستاران انجام گیرد

کلیدواژه‌ها

نویسندگان

سجاد سهرابی جم

کارشناسی ارشد روانشناسی، دانشکده اقتصادی و علوم اجتماعی، دانشگاه بوعلی سینا، همدان، ایران

رزیتا امانی

دانشیار گروه روانشناسی، دانشکده اقتصادی و علوم اجتماعی، دانشگاه بوعلی سینا، همدان، ایران

مهران فرهادی

استادیار گروه روانشناسی، دانشکده اقتصادی و علوم اجتماعی، دانشگاه بوعلی سینا، همدان، ایران

طاهره حق طلب

استادیار گروه روانشناسی، دانشکده اقتصادی و علوم اجتماعی، دانشگاه بوعلی سینا، همدان، ایران

�هرابی جم، سجاد و امانی، رزیتا و فرهادی، مهران و حق طلب، طاهره،1402،شیوع فرسودگی شغلی در پرستاران ایرانی و ارتباط آن با بیماری کرونا،شانزدهمین کنفرانس بین المللی روانشناسی،مشاوره و علوم تربیت�

ارائه‌شده در

مجموعه مقالات شانزدهمین کنفرانس بین المللی روانشناسی،مشاوره و علوم تربیتی12 خرداد 1402