مدل ساختاری اختلال وسواس جبری براساس انعطاف پذیری شناختی و ناگویی هیجانی با نقش میانجی تمایزیافتگی خود

چکیده مقاله

وسواس جبری، عقاید، افکار، تکانه ها یا تصاویر ذهنی پایداری هستند که مزاحم و نامناسب می نمایند و به اضطرا بیا پریشانی آشکار منجر می شوند مطالعات مختلف نشان می دهد که مبتلایان به وسواس جبری در زمینه هایمختلف روانشناختی ضعیف عمل می کنند پژوهش حاضر با هدف بررسی مدل ساختاری اختلال وسواس جبریبراساس انعطاف پذیری شناختی و ناگویی هیجانی با نقش میانجی تمایزیافتگی خود انجام گرفت این پژوهش ازنظر هدف بنیادی و از نظر شیوه اجرا توصیفی از نوع همبستگی است جامعه آماری شامل دانش آموزان مقطعمتوسطه اول و دوم شهر کرمانشاه در سال تحصیلی ۱۴۰۳ ۱۴۰۲ بود که شامل ۲۶۰ نفر بودند از میان افراد جامعهبراساس فرمول کوکران، تعداد ۱۵۵ نفر به عنوان نمونه انتخاب شد برای جمع آوری اطلاعات از پرسشنامه هایییل–براون، ناگویی هیجانی تورنتو، انعطاف پذیری شناختی دنیس و وندروال و تمایزیافتگی خود اسکورن وفریدلندر استفاده شد داده ها با استفاده از نرم افزار آماری SPSS ۲۷ و AMOS ۲۶ تجزیه و تحلیل شد درخصوصیافته های پژوهش آمار نشان داد، مدل پیشنهادی پژوهش با عنوان مدل ساختاری اختلال وسواس جبری براساسانعطاف پذیری شناختی و ناگویی هیجانی با نقش میانجی تمایزیافتگی خود از حمایت تجربی برخوردا ر است جهتضرایب همبستگی همسو با تئوری های حوزه پژوهش بود همچنین نتایج دیگر نشان داد، همه شاخص هایبرازندگی حاصل از تحلیل عاملی تاییدی، از برازش قابل قبول مدل اندازه گیری با داده های گرآوری شده حمایتمیکنند و مدل پژوهش با فرض پیش بینی اختلال وسواس جبر ی براساس انعطاف پذیریشناختی و ناگویی هیجانیبا میانجیگری تمایزیافتگی در دانش آموزان با داده های گردآوری شده برازش دارد به طور کلی بر اساس یافته هایپژوهش می توان گفت که انعطاف پذیری شناختی، ناگویی هیجانی و تمایزیافتگی خود اثر معنی داری بر وسواسجبری دانش آموزان دارند و بنابراین لازم است که برای مدیریت و درمان اختلال وسواس جبری در دانش آموزانبرنامه های جامعی تدوین گردد

کلیدواژه‌ها

نویسندگان

یونس نصرتی

کارشناسی ارشد روانشناسی بالینی

نصرتی، یونس،1403،مدل ساختاری اختلال وسواس جبری براساس انعطاف پذیری شناختی و ناگویی هیجانی با نقش میانجی تمایزیافتگی خود،بیستمین کنفرانس بین المللی پژوهش در روانشناسی، مشاوره و علوم تربیت�

ارائه‌شده در

مجموعه مقالات بیستمین کنفرانس بین المللی پژوهش در روانشناسی، مشاوره و علوم تربیتی31 خرداد 1403