چکیده مقاله
طراحی ایمن و دقیق نواحی ناپیوستگی در سازه های بتنی نظیر تیرهای عمیق و اتصالات به دلیل حاکمیت توزیع غیرخطی کرنش و عدم اعتبار فرضیات کلاسیک، خمش همواره چالش برانگیز بوده است روش بست و بند STM به عنوان یک مدل خرپایی فرضی که جریان نیروها را در عضو ترک خورده شبیه سازی می کند راهکاری منطقی و پذیرفته شده در آیین نامه ها برای حل این چالش است اهمیت این پژوهش در واکاوی سیر تکامل این روش از مدل های تعادلی ساده تا مدل های پیچیده محاسباتی جهت رفع محافظه کاری های موجود در طراحی است در این مقاله ضمن تبیین اصول نظری پلاستیسیته کران پایین و اجزای مدل بست، بند و گره، روش های توسعه یافته نظیر STM غیرخطی، مدل های شبکه ای GSTM و بهینه سازی هندسی مورد بررسی قرار گرفتند یافته های حاصل از مرور ادبیات و مطالعات موردی نشان می دهد که اگرچه روش سنتی STM تضمین کننده ایمنی سازه است اما ضرایب کاهش مقاومت فعلی در آیین نامه ها می تواند تا ۵۰ درصد ظرفیت واقعی را نادیده بگیرد همچنین نتایج آزمایشگاهی اخیر بیانگر آن است که استفاده از آرماتوربندی با پیکربندی خرپایی مبتنی بر STM، نسبت به خاموت های قائم سنتی می تواند ظرفیت باربری تیرهای عمیق را تا ۲۰ درصد افزایش داده و عرض ترک ها را به طور موثرتری کنترل نماید
کلیدواژهها
نویسندگان
محمد تقی آهنگریه
کارشناس عمران سازه شهرداری کلانشهر تبریز، ایران
معین سلطانی
دانشجوی کارشناسی مهندسی عمران گروه مهندسی عمران دانشگاه آزاد اسلامی، واحد قم، قم، ایران
مهدی مرادی
استادیار گروه مهندسی عمران واحد قم دانشگاه آزاد اسلامی، قم، ایران
شیوه ارجاع
�لطانی، معین و مرادی، مهدی،1405،مروری بر روش بست و بند (STM) در تحلیل و طراحی اعضای بتنی از مبانی نظری تا رویکردهای نوین و بهینه سازی،پانزدهمین کنفرانس بین المللی ایده های راهبردی در معماری، عمران و شهرسازی ایران،مشهد
ارائهشده در
مجموعه مقالات پانزدهمین کنفرانس بین المللی ایده های راهبردی در معماری، عمران و شهرسازی ایران28 اردیبهشت 1405 · مشهد