چکیده مقاله
پژوهش حاضر با هدف واکاوی نقادانه تحول حکمرانی شهری در عصر دیجیتال به بررسی نقش پلتفرمهای مشارکت جو در فرآیندهای برنامه ریزی و اداره شهر میپردازد گذار از مدلهای مشارکتی سنتی به بسترهای دیجیتال چالشی بنیادین در ساختارهای صلب بوروکراتیک ایجاد کرده است هدف این پژوهش، استخراج الگوهای موفق جهانی و تبیین الزامات همترازی این پلتفرمها با نظامهای رسمی تصمیم سازی فضایی است روش پژوهش مبتنی بر مرور سیستماتیک منابع علمی و تحلیل تطبیقی تجارب پیشرو در شهرهای جهان است که با رویکردی کیفی به واکاوی مبانی نظری و عملیاتی این سامانه ها پرداخته است یافته ها نشان میدهد که اثر بخشی پلتفرمهای مشارکت دیجیتال نه در کمیت تعاملات بلکه در معماری فنی حکمرانی داده، استانداردسازی فراداده ها و ادغام الگوریتمهای تحلیلی با اسناد توسعه شهری نهفته است نابرابری در دسترسیهای دیجیتال و سوگیریهای بازنمایی از مخاطرات اصلی این پلتفرمهاست که نیازمند طراحی سازوکارهای مکمل برای تضمین عدالت فضایی است نتیجه گیری کلی مبین آن است که پلتفرمهای مشارکت دیجیتال به عنوان زیرساختی ضروری امکان گذار از مدلهای دستوری به حکمرانی مشارکتی هوشمند را فراهم میسازند؛ مشروط بر آنکه ساختارهای نهادی انعطاف پذیری لازم را برای تبدیل داده های مشارکتی به شواهد قابل اتکای برنامه ریزی دارا باشند این گذار راهبردی شهر را به موجودیتی یادگیرنده بدل میکند که با تحلیل مستمر ترجیحات، فضایی به سوی انطباق پذیری حداکثری با نیازهای متغیر شهروندان حرکت میکند
کلیدواژهها
نویسندگان
شیوه ارجاع
�اباخانی تبار، زهرا،1405،نقش پلتفرم های مشارکت دیجیتال در فرایندهای برنامه ریزی و اداره شهر،پانزدهمین کنفرانس بین المللی ایده های راهبردی در معماری، عمران و شهرسازی ایران،مشهد
ارائهشده در
مجموعه مقالات پانزدهمین کنفرانس بین المللی ایده های راهبردی در معماری، عمران و شهرسازی ایران28 اردیبهشت 1405 · مشهد