چکیده مقاله
آلودگی آرسنیک در آب های زیرزمینی ایران گسترده است و به دلیل کمبود منابع سطحی، استفاده از چاه های دارای غلظت بالای آرسنیک اجتناب ناپذیر شده است اجرای استاندارد µg/L ۱۰ هزینه های بالایی ۱ تا ۲ دلار برای هر مترمکعب دارد و با محدودیت های فنی و مالی کشور همخوانی ندارد از نظر علمی و اجرایی، دو نکته کلیدی مطرح است: فناوری های حذف آرسنیک هزینه بر و نیازمند نگهداری مداوم اند و در آب های شور و قلیایی ایران کارایی محدودی دارند؛ همچنین بسیاری از کشورها همچنان از حد مجاز µg/L ۵۰ استفاده می کنند و WHO مقدار µg/L ۱۰ را صرفا هدفی پیشنهادی می داند بر پایه شواهد اپیدمیولوژیک و مدل های ریسک مونت کارلو، در شرایط بحرانی کم آبی می توان پس از ارزیابی ریسک محلی گروه های حساس، منابع غذایی و مدت مواجهه ، به طور موقت از منابع با آرسنیک تا µg/L ۵۰ استفاده کرد این سطح در کوتاه مدت خطر جدی برای سلامت ندارد و ریسک سرطان را به کمتر از ۱ در ۱۰۰۰ محدود می کند چنین رویکردی با اطلاع رسانی عمومی، پایش مداوم و برنامه های کاهش آلودگی، می تواند میان حفظ سلامت و تامین پایدار آب تعادل برقرار کرده و هزینه ها را تا ۷۰ درصد کاهش دهد
کلیدواژهها
نویسندگان
شیوه ارجاع
مسافری، محمد و یونسیان، مسعود و نیک مرام، سارا و غیوردوست، فرهاد،1404،استاندارد آرسنیک در آب شرب؛ چالشی گران قیمت برای صنعت تصفیه آب در ایران،سومین همایش ملی مدیریت کیفیت آب و پنجمین همایش ملی مدیریت مصرف آب با رویکرد کاهش هدررفت و بازیافت،تهران
ارائهشده در
مجموعه مقالات سومین همایش ملی مدیریت کیفیت آب و پنجمین همایش ملی مدیریت مصرف آب با رویکرد کاهش هدررفت و بازیافت11 آذر 1404 · تهران