چکیده مقاله
افزایش جمعیت و توسعه شتابان شهرها در ایران، تهدیدی جدی برای سلامت انسان و پایداری محیط زیست به ویژه در مواجهه با تغییرات اقلیمی ایجاد کرده است معماری بومی ایران به عنوان میراثی ارزشمند با تکیه بر تدابیر هوشمندانه، بهره گیری از عناصر طبیعی، سازماندهی فضایی منطبق با اقلیم، و مصالح بوم آورد، همواره کوشیده میان انسان و طبیعت توازن برقرار سازد از سوی دیگر، رویکرد بیوفیلیک که مبتنی بر نیاز فطری انسان به ارتباط با طبیعت است، با الگوگیری از ویژگی های زیستی و محیطی، نویدبخش مسیرهای نوین برای ارتقای کیفیت زیستی و پایداری سکونتگاه های امروزی می باشد این پژوهش با روش توصیفی تحلیلی، ابتدا به واکاوی مولفه ها و الگوهای معماری بومی ایران در پاسخ به شرایط اقلیمی پرداخته و نقش عناصری همچون بادگیر، حیاط مرکزی، ایوان و استفاده از پوشش گیاهی را در تعدیل محیط ارزیابی نموده است سپس با تبیین اصول طراحی بیوفیلیک شامل ارتباط مستقیم با طبیعت، تهویه و نور طبیعی، انعطاف پذیری فضایی، بهره مندی از مصالح طبیعی و الهام از فرم های طبیعی، به مقایسه تطبیقی این دو رویکرد در مواجهه با تغییرات اقلیمی پرداخته شده است نتایج حاکی از هم پوشانی گسترده و فرصت های تلفیق نوآورانه میان معماری بومی و بیوفیلیک در راستای کاهش مصرف انرژی، ارتقای کیفیت زیست انسانی و افزایش تاب آوری محیط های معاصر می باشد همچنین با تدوین شاخص های عملی و مبتنی بر دانش بومی، رویکرد بیوفیلیک در طراحی معماری ایران مورد بهره برداری قرار گیرد تا ارتقای پایداری و سازگاری بیش تر با شرایط اقلیمی محقق گردد
کلیدواژه‌ها
نویسندگان
ترمه فرح مرزی
دانشکده هنر و معماری، واحد تهران غرب دانشگاه آزاد اسلامی
سید نیما هاشمی
دانشکده هنر و معماری، واحد تهران غرب دانشگاه آزاد اسلامی
آویده طلایی
استاد یار گروه معماری، دانشکده هنر و معماری، واحد تهران غرب دانشگاه آزاد اسلامی
شیوه ارجاع
�رمه فرح مرزی و ، سید نیما هاشمی و ، آویده طلایی،1404،الگوهای معماری بومی ایران و تطبیق آن با رویکرد بیوفیلیک در مواجهه با تغییرات اقلیمی،سومین کنفرانس بین المللی پژوهش های کاربردی در مهندسی عمران، معماری و شهرساز�
ارائه‌شده در
مجموعه مقالات سومین کنفرانس بین المللی پژوهش های کاربردی در مهندسی عمران، معماری و شهرسازی30 آبان 1404