چکیده مقاله
در سدهای نخست هجری، جهان اسلام دستخوش تحولات بنیادینی شد که نقش شیعیان را در عرصه ی سیاسی و فرهنگی عمیقا متاثر ساخت در دوره ی امویان، شیعیان با فشار و سرکوب گسترده روبه رو شدند و سیاست های سخت گیرانه دولت، آنان را وادار به پنهان کاری و مقاومت فرهنگی کرد با روی کار آمدن عباسیان، با شعار ال من الرضا امید دوباره به شیعیان برای فعالیت های دینی و سیاسی داد، اما حکومت جدید نیز با کنترل و محدودیت، همان سیاست حذف را دنبال کرد در این میان، امامان شیعه با تبیین نظریه ی امامت و گسترش معارف دینی، توانستند هویت فکری و اجتماعی شیعی را تثبیت کنند این پژوهش با رویکرد تاریخی تحلیلی و با تکیه بر منابع تاریخ اسلام به بررسی وضعیت سیاسی و فرهنگی شیعیان در دوران اموی و عباسی می پردازد
کلیدواژهها
نویسندگان
شیوه ارجاع
فروزان زاد، سیده فرخنده،1404،شیعیان در عصر اموی و عباسیان،بیست و سومین کنفرانس بین المللی زبان، ادبیات، فرهنگ و تاریخ،تهران
ارائهشده در
مجموعه مقالات بیست و سومین کنفرانس بین المللی زبان، ادبیات، فرهنگ و تاریخ30 آبان 1404 · تهران