اثربخشی روان درمانی مثبت نگر بر ناگویی هیجانی بیماران قلبی عروقی

چکیده مقاله

هدف: پژوهش حاضر با هدف بررسی اثربخشی روان درمانی مثبت نگر بر ناگوییهیجانی بیماران قلبی عروقی انجام شد روش: روش پژوهش نیمه آزمایشی ، طرح پیش آزمون پس آزمون با گروه گواه و مرحله پیگیری – ۳ ماهه بود جامعهآماری پژوهش شامل تمامی بیماران قلبی عروقی مراجعه کننده به بیمارستان نقوی شهر کاشان در سال ۱۴۰۰ بودند از بین آنها ۳۰ نفر ۱۴ مرد و ۱۶ زن بهروش نمونه گیری هدفمند، به عنوان نمونه پژوهش انتخاب و به صورت تصادفی دردو گروه آزمایش ۱۵ نفر و گرو ه گواه ۱۵ نفر ، گمارده شدند افراد گروهآزمایش، روان درمان مبتنی بر دیدگاه روا نشناسی مثبت نگر را در ۶ جلسه، ۶۰دقیقه ای به صورت انفرادی، دریافت کردند جهت جمع آوری اطلاعات ا زپرسشنامه های آلکسی تیمیا تورنتو ۲۰ بگبی و همکاران، ۱۹۹۴ استفاده شد داده های پژوهش با استفاده از آزمون تحلیل واریانس تک متغییره، تحلیل شد یافته ها: باتوجه به نتایج پژوهش، در نمره های متغیر نارسایی هیجانی و مولفههای آن شامل؛ دشواری در شناسای ی احساسات، دشواری در توصیف احساسات ،با توجه به اثر اصلی مراحل زمانی، اثر اصلی مداخله رواندرمانی و همچنین اثرتعاملی مراحل زمانی با مداخله رواندرمانی، تفاوت معناداری مشاهده شد

کلیدواژه‌ها

نویسندگان

زهرا دلشاد

عضوهیات علمی گروه پرستاری،واحدکاشان،دانشگاه آزاداسلامی،کاشان،ایران

زینب زراعتی سن سنی

دانشجوی روانشناسی گروه روانشناسی،واحدکاشان،دانشگاه آزاد اسلامی کاشان ایران

علیرضا نوحی کرارودی

گروه زیست شناسی سلولی ملکولی،دانشگاه آزاد اسلامی واحد رشت،رشت،ایران

�لشاد، زهرا و زراعتی سن سنی، زینب و نوحی کرارودی، علیرضا،1401،اثربخشی روان درمانی مثبت نگر بر ناگویی هیجانی بیماران قلبی عروقی،هشتمین کنفرانس بین المللی پژوهش های نوین در روانشناسی،علوم اجتماعی،علوم تربیتی و آموزش�

ارائه‌شده در

مجموعه مقالات هشتمین کنفرانس بین المللی پژوهش های نوین در روانشناسی،علوم اجتماعی،علوم تربیتی و آموزشی20 آبان 1401