اثربخشی آموزش خودشفقت ورزی بر تاب آوری و سلامت روان در کودکان پسر طلاق

چکیده مقاله

هدف: طلاق یکی از وقایع پرتنش در طول زندگی مشترک و مهمترین شاخص آشفتگی زندگی زناشویی است که فرایندهای روانشناختی، هیجانی، رفتاری، تحصیلی، و ارتباطی دانش آموزان و کودکان را تحت تاثیر قرار میدهد هدف پژوهش حاضر بررسی اثربخشی آموزش خودشفقت ورزی بر تاب آوری و سلامت روان کودکان پسر طلاق بود طرح پژوهش از نوع نیمه تجربی با طرح پیش آزمون پس آزمون و پیگیری با گروه کنترل بود جامعه آماری پژوهش کلیه نوجوانان پسر ۹ تا ۱۲ ساله ساکن شهر مشهد در سال ۱۳۹۹بودند که بر اساس حکم دادگاه خانواده، والدین آنها از همدیگر جدا شدهاند و فرزند به تشخیص قاضی دادگاه و یا توافق طرفین، عموما با یکی از والدین زندگی میکند روش: نمونه گیری به روش هدفمند و تعداد ۳۰ نفر در دوگروه ۱۵ نفری آزمایش و کنترل بود که براساس نمرات پرسشنامه سلامت روان Goldberg, ۱۹۷۹ و پرسشنامه تابآوری Merrell et al , ۲۰۱۱ در پیش آزمون انتخاب شدند جهت تجزیه و تحلیل داده ها از آزمون تحلیلکوواریانس و برای تسریع در نتایج حاصله از نرم افزار SPSS ۲۲ استفاده شد یافته ها: نتایج پژوهش نشان داد که آموزش خودشفقت ورزی به طور معناداری منجر به افزایش تابآوری و مولفه های آن خودتنظیمی، توانمندی اجتماعی، همدلی، مسئولیت پذیری و افزایش سلامت روان و مولفه کارکرد اجتماعی میشود

کلیدواژه‌ها

نویسندگان

محدثه زرگری

کارشناسی ارشد مشاوره خانواده، موسسه آموزش عالی حکمت رضوی، ایران،مشهد

جعفر طالبیان شریف

دکتری روانشناسی، استادیار گروه روانشناسی، دانشگاه فردوسی، مشهد، ایران

�رگری، محدثه و طالبیان شریف، جعفر،1402،اثربخشی آموزش خودشفقت ورزی بر تاب آوری و سلامت روان در کودکان پسر طلاق،سیزدهمین کنفرانس بین المللی بهداشت، درمان و ارتقای سلامت

ارائه‌شده در

مجموعه مقالات سیزدهمین کنفرانس بین المللی بهداشت، درمان و ارتقای سلامت12 خرداد 1402