چکیده مقاله
پژوهش حاضر به بررسی طراحی فضاهای آموزشی با رویکرد ارتقاء تعاملات اجتماعی در مدارس می پردازد، موضوعی که در سالهای اخیر اهمیت فراوانی یافته است زمینه این تحقیق از ضرورت ایجاد محیط های یادگیری پویا و مشارکتی نشات می گیرد که علاوه بر تسهیل فرایند، آموزش نقش مهمی در تقویت مهارت های اجتماعی و ارتباطی دانش آموزان ایفا می کنند هدف اصلی این پژوهش تحلیل اصول و مولفه های طراحی فضاهای آموزشی است که می توانند به بهبود تعاملات اجتماعی در میان دانش آموزان کمک کنند و در نتیجه کیفیت یادگیری را ارتقا بخشند روش تحقیق به صورت کیفی و توصیفی و مبتنی بر مطالعات کتابخانه ای است که منابع آن از پایگاه های علمی معتبر داخلی و بین المللی جمع آوری شده اند داده های پژوهش از طریق بررسی، مقالات، کتب و پژوهش های مرتبط استخراج و تحلیل شدند تا چارچوب مفهومی جامعی در خصوص رابطه میان طراحی محیط های آموزشی و تعاملات اجتماعی ارائه شود نتایج نشان می دهد که طراحی فضاهای باز، انعطاف پذیر و مجهز به مبلمان حمایتی ایجاد تعادل میان فضاهای گروهی و فردی و استفاده هوشمندانه از عناصر معماری مانند نور، رنگ و صدا نقش موثری در تقویت ارتباطات اجتماعی دارد همچنین فضاهای مشترک، مسیرهای دسترسی مناسب و فضاهای بازی و تفریح از جمله شاخصهای کلیدی هستند که به افزایش مشارکت فعال دانش آموزان کمک می کنند این پژوهش تاکید می کند که طراحی محیط های آموزشی باید با در نظر گرفتن نیازهای روانی و اجتماعی دانش آموزان انجام شود و به شکل مشارکتی با حضور کاربران نهایی طراحی گردد تا تاثیرگذاری بیشتری داشته باشد در نهایت این مطالعه می تواند راهنمایی ارزشمند برای معماران، برنامه ریزان آموزشی و سیاست گذاران جهت خلق محیط هایی فراهم آورد که آموزش را به تجربه ای، تعاملی، پویا و فراگیر تبدیل کنند
کلیدواژهها
نویسندگان
شیوه ارجاع
محمدی آغچه کهل، امیرحسین و همدانی، مهران و موسوی فخرآبادی، سیدمسعود و عباسی، محمدحسین،1404،طراحی فضاهای آموزشی با رویکرد ارتقاء تعاملات اجتماعی در مدارس،هفتمین کنفرانس بین المللی دستاوردهای خلاقانه معماری، شهرسازی، عمران و محیط زیست در توسعه پایدار خاورمیانه،مشهد
ارائهشده در
مجموعه مقالات هفتمین کنفرانس بین المللی دستاوردهای خلاقانه معماری، شهرسازی، عمران و محیط زیست در توسعه پایدار خاورمیانه15 مرداد 1404 · مشهد