چکیده مقاله
پژوهش حاضر با هدف بررسی رابطه تربیت معنوی با شفقت به خود و جهتگیری هدف مورد مطالعه: مدارس دخترانه دوره دوم ابتدایی شهرستان خلیلآباد انجام شد لذا به لحاظ ماهیت و هدف، کاربردی و از حیث روش توصیفی همبستگی بوده است جامعه آماری پژوهش کلیه دانش آموز مدارس دخترانه دوره دوم ابتدایی شهرستان خلیلآباد ۱۶۳۵ نفر در سال تحصیلی ۱۴۰۱ ۱۴۰۲ بودهاند که با استفاده از روش نمونهگیری تصادفی ساده و جدول کرجسی و مورگان تعداد ۳۱۵ نفرانتخاب شده اند ابزار جمعآوری اطلاعات، پرسشنامه تربیت معنوی توسط بیاتی و همکاران ۱۳۹۹ ، شفقت ورزی به خود نف ۱ ۲۰۰۳ و جهتگیری هدف الیوت و مک گریگور ۲۰۰۱ بوده است و در انتها داده ها با استفاده از آزمونهای همبستگی اسپیرمن و رگرسیون مورد تجزیه و تحلیل قرار گرفته اند نتایج نشان داد که تربیت معنوی با شفقت به خود و جهتگیری هدف رابطه معنیداری دارد همچنین تربیت معنوی قادر است تغییرات شفقت به خود و جهتگیری هدف دانش آموزان را پیشبین کند؛ ضمنا بین جهتگیری هدف و شفقت به خود رابطه مثبت و معنیداری وجود دارد؛ بنابراین بیان شد که از طریق تربیت معنوی میتوان شفقت به خود و جهتگیری هدف دانش آموزان را بهبود می بخشد و به صاحبنظران و مسئولان مراکز آموزشی پیشنهاد گردید که در روند آموزشی، آموزش تربیت معنوی دانش آموزان را مدنظر قرار دهند
کلیدواژهها
نویسندگان
شیوه ارجاع
پاکدل، آمنه،1403،بررسی رابطه تربیت معنوی با شفقت به خود و جهتگیری هدف دانش آموزان دختر دوره دوم ابتدایی شهرستان خلیل آباد،نهمین همایش ملی تحقیقات میان رشته ای در مدیریت و علوم انسانی،تهران
ارائهشده در
مجموعه مقالات نهمین همایش ملی تحقیقات میان رشته ای در مدیریت و علوم انسانی31 خرداد 1403 · تهران