چکیده مقاله
گفتوگو یک روش برای رسیدن به حقیقت نیست ، بلکه شکل دادن وساختن برای پذیرش حقیقت است گفت وگوی میانفرهنگی ثبت مشترکات و تفاوت ها است و پابرجانگه داشتن و احترام به آنچه را که قابل فهم در متن فرهنگ مانیست زیرا تکثر معرفتی از ممیزات اندیشه میان فرهنگی است ابوریحان بیرونی معتقد است زبان بهترین عنصری است که می تواند خلا تفاوت های دو طرف گفت وگو را پر کند و روح تفاهم و نزدیکی را بین آن ها برقرار سازد در این صورت، گفت وگوها می توانداختلاف ها را به عامل پویایی و زایندگی تبدیل نماید در واقع زبان، مترجمی است که شنونده را از مرام گوینده آگاه می سازد لذاابوریحان بیرونی با استفاده اززبان با روش تطبیقی و مقایسه ای، به مشترکات میان عقاید علمی و دینی پرداخته است در این مقالهسعی داریم به این سوال اساسی که زبان به عنوان یکی از شاخص های مهم گفت وگوی میان فرهنگی چه تاثیری برروش تطبیقیادیان دارد پاسخ دهیم برای تحقق این امراز روش کتابخانه ای استفاده شده است
کلیدواژهها
نویسندگان
شیوه ارجاع
�ادم شیرازی، فاطمه،1399،زبان مترجم گفت و گوی میان فرهنگی تطبیق ادیان در اندیشه ابوریحان بیرونی،پنجمین کنفرانس بین المللی مطالعات زبان،ادبیات، فرهنگ و تاریخ
ارائهشده در
مجموعه مقالات پنجمین کنفرانس بین المللی مطالعات زبان،ادبیات، فرهنگ و تاریخ25 تیر 1399