چکیده مقاله
طبیعت و جلوه های آن همواره مورد توجه شاعران بوده و شاعران زیادی در مورد آن طبع آزمایی کرده اند در واقع طبیعت همواره یک منبع ناب و بی انتها بوده است برای انگیزه دادن به شاعران و نویسندگان و هنرمندان، توجه به طبیعت و شعری که از طبیعت سخن بگوید در تمام دوره ها مورد نظر شاعران سبک های مختلف بوده است طبیعت گرایی مختص دوره خاصی نیست ولی بعضی از شاعران چنان با ظرافت و دقت وارد این موضوع شده اند که در خلق تصویر ها دقت در تناسب و تشابه دقیق میان اجزای تصویر است کثرت تصویر سازی، وحدتی شگفت به شعر بخشیده است و ان طبیعت جاندار و انسان نماست، چنان که شاعر گل ها را با طبیعت زنده که روح بخش و جان فزاست پیوند شده است و یا اینکه گل و پرنده را چنان توصیف می کند که گاهی انسان تصور می کند که گل موجود زنده است هر یک از عناصر طبیعت، از قبیل گل ها یا پرندگان، ستارگان و ماه، خورشید و هلال، ابر و باران و رعد و برق، یا لحظه های خاص از قبیل شب، بهار و پاییز و یا طلوع و غروب در دیوان او چندان با تصاویر گوناگون نشان داده شده که باید برای هر یک فهرست جداگانه فراهم کرد
کلیدواژهها
نویسندگان
شیوه ارجاع
محمد زاده اینچه سابلاغ، فریبا و شاه بدیع زاده بیدختی، محمد،1399،تصویر سازی هنرمندانه منوچهری دامغانی با استفاده از عناصر طبیعی در اشعارش،ششمین کنفرانس بین المللی مطالعات زبان،ادبیات، فرهنگ و تاریخ
ارائهشده در
مجموعه مقالات ششمین کنفرانس بین المللی مطالعات زبان،ادبیات، فرهنگ و تاریخ27 آبان 1399